Waar is de bazooka van Rutte?

Ik moet zeggen: die oudejaarsconference van Eric van Muiswinkel CS was in een aantal opzichten een eyeopener. Vooral ook dat deel waarin hij er de vinger oplegde hoe Rutte nalaat de rol van de leider te spelen die hij, gezien zijn positie, ook zou kunnen spelen. Nu zou dat een vorm van leiderschap zijn die in onze Nederlandse politieke verhoudingen niet goed past. Maar het gevoel van de burger zal wel zijn dat er een heleboel zo langzamerhand niet meer past. Tijd voor ongebruikelijke maatregelen.

Dit jaar vond op Europees niveau, ik doel dan op de Europese Centrale Bank want wie voor het nog niet door heeft: daar berust de facto op dit moment de Europese macht, een machtswisseling plaats. De keurige, ingetogen Trichet maakte plaats voor de Amerikaans (Goldman Sachs) geschoolde Italiaanse macho Draghi.

Draghi drukte er direct er een aantal onconventionele maatregelen door zoals het opkopen, zij het indirect, van staatsobligaties van probleemlanden. Die maatregelen waren controversieel maar hij ging dan ook niet voor de schoonheidsprijs. En toen hij als een capo dit tutti capi in juli 2012 in spaghetti-Engels de historische wooorden sprak: Within our mandate, the ECB is ready to do whatever it takes to preserve the euro, believe me, it will be enough, ging er een siddering door de wereld van speculanten die de rentes op Spaanse en Italiaanse staatsleningen naar recordhoogtes hadden gejaagd. En het wonder gebeurde en duurt nog voort: de Italiaanse en Spaanse rentes daalden fors, het gevaar was geweken, voor dit moment.

Stel nou eens dat ook Rutte een keer durf zou tonen. En dan bedoel ik niet het ondoordachte plan voor de zorgverzekeringen. Zo’n plan raakte het al hellende schip van het consumentenvertrouwen nog eens midscheeps, de directeur van de Bruna-keten liet vorige week in een interview weten dat de omzetten in de week na de bekendmaking van het regeerakkoord, in zijn winkels met tientallen procenten daalden. Hij zal niet de enige retailer zijn geweest.

Stel nou eens dat Rutte zou zien wat hij met de huizenmarkt, en vooral met de keten van economische transacties die er verband mee houdt, kon doen door gewoon te zeggen dat hij daar nu en direct een aantal ingrijpende maatregelen zal nemen die het huizenbezit stimuleren en faciliteren. Omdat hij maling heeft aan Europa dat alleen maar kijkt naar de hypotheekschuld en geen verband ligt met onze spaar- en pensioentegoeden, een stelsel dat een vergelijking met andere Europese landen onzin maakt.

Gewoon: forse maatregelen om huizenbezit te stimuleren in plaats van te ontmoedigen. Koppel desnoods huizenbezit, hypotheken en pensioenen, voor huizenbezitters zijn het op termijn allemaal vermogenselementen. Wie een anderhalf modaal gezinsinkomen heeft en dat al een jaar of tien, heeft een flinke buffer in zijn pensioenfonds. Waarom op basis daarvan niet (mede) de hoogte van de hypotheek bepaald, desnoods op te nemen bij datzelfde pensioenfonds dat dan een rente kan rekenen waarmee het pensioen ook gebaat is. Ik noem maar wat, de oplossingen liggen op straat, als een bazooka.

K. Buldermans