Bezuinigen is niet de oplossing. Zie Letland

Onlangs publiceerde de New York Times een artikel met de titel: ‘In Letland zijn ze gewend aan armoede en daarom hebben ze de bezuinigingen zonder protest aanvaard; nu gaat het beter.’

Als je het stuk zorgvuldig leest geeft het toch geen al te rooskleurig beeld van de situatie. Ja, het gaat er beter dan toen het zo heel slecht ging, maar ze hebben het nog steeds moeilijk; al wordt het land door bezuinigingsvoorstanders vaak gebruikt als lichtend voorbeeld van een fantastisch succesverhaal.

En zo is het precies. Kijk maar eens naar de grafiek van de werkgelegenheid in de afgelopen jaren. We zien een terugval naar crisisniveau en dan vijf jaar later gedeeltelijk herstel. De werkeloosheid is gedaald maar nog steeds hoog. De daling heeft veel te maken met emigratie. Het is niet, wat je noemt, een triomfantelijk succesverhaal, zoals het gedeeltelijk herstel in de VS tussen 1933 en 1936 ook geen enorme overwinning op de Depressie genoemd kan worden. En dat terwijl die vooruitgang in feite een stuk indrukwekkender was.

Het is ook op geen enkele manier een bewijs dat Keynes’ theorieën niet werken. Ook in de modellen van Keynes kan een kleine open economie tenslotte weer volledige werkgelegenheid bereiken, door deflatie en interne devaluatie. Dat kost wel vele jaren van ellende – maar uiteindelijk gaan we toch allemaal dood.

Dus die ophemeling van Letland zegt meer over de richting waarin de Europese politieke elite wil dat we denken dan over de reële situatie in Letland of de grondbeginselen van de macro-economie.

Echte Euro-nerds zal het trouwens in de statistiek opvallen dat er een dip in de lijn zit aan het begin van 2012. Toen hebben ze de getallen aangepast omdat er zoveel mensen geëmigreerd waren. Ik heb de getallen met betrekking tot de toename van werkgelegenheid gebruikt om de cijfers van 2012 te krijgen.