Van der Meyde helpt Drenthe op weg naar WK

Het is 29 augustus 2011. Voor de verandering regent het niet in Liverpool. Een man stapt met stevige tred uit een taxi. Terwijl hij een lichte beschadiging aan het wielkarkas inspecteert voelt hij getril in zijn zak. Een onbekend nummer verschijnt in zijn scherm. Het netnummer verraadt een telefoontje uit het thuisland. Goedgeluimd neemt hij op. “Met Andy”, klinkt het aan de andere kant. Terwijl hij in zijn geheugen graaft wordt de gevallen stilte gedicht met verduidelijking. “Met Andy van der Meyde, ik heb je nummer gekregen van Johnny Heitinga”.

“Hoi man, leuk dat je belt.”

“Royston, ik hoor dat je op weg bent naar Everton”, klinkt het bezorgd. “Doe het niet jongen, ik smeek het je, doe het niet. Liverpool heeft te veel verlokkingen voor jongens zoals wij. Voordat je het weet word je de nachtclubs in gesleurd. Pas op dat je je carriere niet kapot…”.

Royston Drenthe onderbreekt de beller. Andy’s wilde verhalen kent hij via via. Hoewel hij om sommige escapades heeft kunnen lachen, vindt hij het jammer dat Andy niet meer voetbalt. In het veld had hij graag niet tegenover een fitte Van der Meyde gestaan. “No worries man, ik ga hier helemaal voor het voetbal. Weet je, ik durf het niet hardop te zeggen. Maar in 2012 sta ik op het EK. Ik ga ervoor, broeder”.

Andy’s zorgen waren niet gestild. “Beloof me dat je niet naar de Newz Bar gaat. Daar stroomt Bacardi door de wc’s en kun je skiën op cocaïne. En de vrouwen, Royston. O man, o man, o man. Die Engelse vrouwen met hun korte rokjes”, zei een stem waarin spijt en verlangen naar vervlogen tijden elkaar de hand schudden.

“Maak je niet druk, bro. Ik ben volwassener geworden. Mij krijgen ze niet gek. Ik ga hier vlammen.”

“Fijn om te horen. Mag ik je af en toe even smsen?”, vraagt Andy.

“Tuurlijk man.”

“Ok, hou je haaks en hou je ogen altijd open voor andere clubs man. Want die Newz Bar kan je het EK kosten”.

De oud-Feyenoorder hangt op. Prima pik, die Andy, maar wat een bemoeial. Een kleine drie weken later scoort Royston zijn eerste goal, de 3-1 tegen Wigan Athletic. Thuisgekomen leest een sms van Andy. “Gefeliciteerd met je eerste goal. Op naar het EK!”. Sympathiek, oordeelt Royston. Antwoorden doet hij later nog wel. Nu eerst even tukken en straks een klein drankje doen op het succes van vandaag.

Andy blijft gedurende het seizoen berichtjes sturen, ook als Royston minder speelt. Steeds vaker blijft het stil aan de andere kant. Lijdzaam moet Andy toezien hoe Royston na de zomerstop geen nieuwe club weet te vinden. Verhalen over wilde feesten, snelle auto’s en pokerpartijen bereiken Andy. Hopelijk is het niet waar.

December 2012. Royston slentert door de Rotterdamse Koopgoot op zoek naar kerstcadeautjes voor zijn familie. Als hij langs de Bruna loopt houdt hij zijn pas in. Andy kijkt hem aan vanuit de vitrine. “Geen genade”, leest Royston. Hij stapt naar binnen, pakt een boek van het stapeltje en grist twee tientjes, de buit van een avondje poker met vrienden, uit zijn zak en gooit het op de balie. “Deze alstublieft”. Het is een tijdje geleden, lezen. Maar de biografie van Andy is in een zucht uit.

Kort voor kerst stuurt Royston een sms aan zijn kameraad. “Weet jij of er iets te doen is in Vladikavkaz? Groetjes, RR”. Andy antwoordt: “Ga ik voor je uitzoeken. Laat van me horen”. Van der Meyde geeft zijn vrouw en kinderen een kus op het voorhoofd. “Papa, moet een vriend helpen”. Nog geen halve dag later is hij ingecheckt in het Aleksandrovskiy Grand Hotel. Even douchen en eau de cologne op en Andy is klaar voor het Vladikavkazaanse nachtleven.

Na drie dagen onderzoek keert Andy huiswaarts. “Geen moer te doen. Lelijke vrouwen. De kust is veilig”, stuurt hij naar Royston. Dat Vladikavkaz in 2010 nog gebombardeerd werd en dat 25 kilometer verderop, in Beslan, in 2004 meer dan 300 mensen omkwamen bij een gijzelingsdrama, laat Andy achterwege. “Alles is beter dan de Newz Bar”, redeneert hij.

———
Volg HP/De Tijd ook op Twitter en Facebook of schrijf u in voor onze nieuwsbrief!

Meer leuke content? Like ons op Facebook