Waar is Mark Rutte als het spannend is?

Geeft hij op briljante wijze leiding aan zijn kabinetten of wordt hij op belangrijke momenten juist node gemist? Na twee en een half jaar premierschap heeft Mark Rutte als leider nog geen onuitwisbare indruk gemaakt.

In 2012 werd Rutte echt getest. Extra bezuinigen waren nodig om de begroting in toom te houden, Rutte en (gedoog-)coalitiegenoten Verhagen (CDA) en Wilders (PVV) sloten zich op in het Haagse Catshuis om te bezuinigingen te regelen. Na zeven weken radiostilte klapte het beraad. De begroting moest echter snel in orde gemaakt worden om aan Europese afspraken te voldoen. Minister van Financiën Jan Kees de Jager was redder in nood. Hij toog van fractiekamer naar fractiekamer om uiteindelijk het Lenteakkoord (ook wel: TAFKAK) te sluiten. Mark Rutte was nauwelijks in beeld. Achteraf verklaarde hij slechts ”veel waardering te hebben voor de fracties (…) en zeer tevreden te zijn met het resultaat”.

Deze week was er eenzelfde scenario. Om de plannen voor de woningmarkt door de Eerste en Tweede Kamer te loodsen moest er worden samengewerkt met eigenlijke oppositiepartijen. Wederom was het niet Mark Rutte maar de vakminister die telkens in beeld was. Stef Blok was degene die onderhandelde met de fractievoorzitters van eerst CDA en uiteindelijk D66, ChristenUnie en de SGP, in bijzijn van minister Dijsselbloem van Financiën.

Vertrouwen
Is het nu mooi dat de premier zo veel vertrouwen heeft in zijn ministers en doet de man met de HR-achtergrond het dus goed alspeople manager door zich op de achtergrond op te houden? Of komt hij op deze wijze te weinig betrokken over en is hij niet goed bezig in lastige situaties?