Kees van Kooten, Armando en Golden Oldies: de opkomst van 70Plus

Dat was pas een grijs weekeinde. En dan heb ik het niet alleen over het weer. Het leek alsof ouderen Nederland in één keer hadden overgenomen.

In de Volkskrant stond dit weekend een interview met Annemiek van Kessel, die in een boek bepleit dat de samenleving ouderen aan het werk laat in plaats van aan de kant schuift.

Verderop in die krant, net als trouwens in het nieuwe maandblad van HP/De Tijd, ruim baan voor de 71-jarige Kees van Kooten, die nu pas tijd vond het Boekenweekgeschenk te schrijven en bij die gelegenheid het niveau van onze politici als erbarmelijk afdeed: “Ik zou willen dat er een begeesterd iemand opstond, die Lucebert citeert.”

Lucebert was van 1924. Naast Van Kooten in het ochtendblad fluisterde de 83-jarige Remco Campert in zijn column, hoe hij als dichter dolend door de stad dichtregels buitmaakt op nietsvermoedende voorbijgangers. Tom Pauka (1934) haalde herinneringen op aan zijn werk achter de schermen voor Joop den Uyl en Wim Kok. In Volkskrant Magazine een grommend gesprek met multikunstenaar Armando (1929) naar aanleiding van een tentoonstelling van recent werk in het Cobra Museum. Hij mag dan met een rollator lopen, hij is nog elke dag ‘met die stomme schilderijen’ in de weer.

En zaterdagavond op Nederland 1 een nieuw amusementsprogramma van BNN waarin dertig Golden Oldies zich uitleefden in rock-repertoire, een zangfeest voor ouden van dagen dat moet uitmonden in een concert in Carré.

Vervolgens hoorde ik ook nog dat in mijn woonplaats een restaurant wordt geopend met in de bediening alleen pensionado’s. Dat kwam allemaal bovenop het visioen dat ik onlangs beschreef, over hoe Henk Krol bij de volgende verkiezingen 77 zetels zal winnen. Maar nu kreeg ik een nieuw visioen: een gapend gat in de markt voor de nieuwe groepering 70Plus.

Ineens viel er een spreekwoordelijk kwartje.

Kunnen en willen
Laat mensen die daar zin in hebben toch vooral doorwerken zolang ze willen en kunnen. En laat mensen die dat door beperkingen niet goed kunnen met rust. Momenteel gebeurt het omgekeerde: werkgrage ouderen worden makkelijker ontslagen en moeilijk bemiddelbare mensen worden opgejaagd om werk te zoeken. Als de samenleving beter gaat letten op wat mensen kunnen en willen, pakt dat voor alle partijen gunstig uit.

Van Kooten schrijft nog een boek, Armando schildert verder en de Golden Oldies zingen Carré plat. En wie niet goed meekan doordat zijn zenuwen verzaken of zijn spieren het hebben begeven of zijn hoofd vol onrust zit, die hoeft niet te vrezen voor zijn bestaan. Alvast voor het partijprogramma van 70Plus.