In een van de artikelen werd u genoemd als de nieuwslezer met een Engels onderkoeld gevoel voor humor. Toen begreep ik waar mijn fascinatie voor u vandaan kwam. Waarom ik de journaals met u altijd helemaal uitkeek. Uw gevoel voor humor. Uw ogen spraken boekdelen na bepaalde items. Items waardoor ik moest vaststellen dat het leven onbedoeld grappig kan zijn. U had dat ook vastgesteld. Dat las ik in uw ogen. Ik was verliefd, ik wist het zeker.
Ogen die mijn hart breken als ik er nu nog in kijk; mijn liefde voor u blijkt niet origineel. Ik heb me in u verdiept en ik begrijp dat u al omarmd bent door het volk. U had tijdens de verkiezingen van 2010 de bijnaam Touch Herman; in 2012 noemde men u Herman de Schermman. U was de beste BN’er bij het laatste Nationaal Dictee. U was het gezicht van de Paralymische Zomerspelen voor de NOS. U schijnt al getrouwd te zijn; op alle gebieden heeft men u eerder ontdekt dan ik. Ik voel fysieke pijn dat u nooit van mij zult zijn. Het is een harde les. Had ik me maar nooit door uw corporate uitstraling laten misleiden en u direct een kans gegeven. Had ik maar wat meer tv gekeken. Dan was alles nu misschien anders geweest.
Ze zeggen dat het slijt. Tot die tijd wek ik mijn tranen op door alle journaals met u te bekijken. Ik verlang naar de dag dat ik niet met u op wil staan. Maar ook niet, want dat zou betekenen dat ik u vergeten ben. Lieve Herman van der Zandt. Ik koester mijn herinneringen. U gaf me, hoe kort ook, een mooie tijd. Liefs,OK
