De schoonheid van de verwilderde zwerveling

De portretreeks Homeless, gemaakt door fotograaf Lee Jeffries uit Manchester, behoort waarschijnlijk tot de mooiste fotoseries die ooit zijn gemaakt.

Jeffries begon zijn carrière als dertien-in-een-dozijn sportfotograaf. Een toevallige ontmoeting met een dakloos meisje in de straten van Londen zette hem op het juiste spoor: hij raakte gebiologeerd door het rauwe bestaan dat ze leidde, knoopte een gesprek met haar aan en maakte een eerste portretfoto in zwart-wit. Als proef. Sindsdien reist hij de wereld over op zoek naar stedelijke sauvages.

Geen houtskoolportret maar een foto
De karakteristieke gelaten van de geportretteerden zijn adembenemend mooi. Mooier dan het weinig markante, gladde en symmetrische hoofd van Doutzen Kroes bijvoorbeeld. De verweerde koppen op de foto’s vertellen zonder iets te zeggen elk een tragisch verhaal. Elke rimpel en pukkel, als met houtskool getekend, is het resultaat van pijn. En dat zie je. Je vraagt je af: hoe zijn deze mensen op straat terecht gekomen? Hebben ze een goede jeugd gehad of voor galg en rad opgegroeid? Kortom: hoe zag hun leven eruit?

Het is de schoonheid van de lelijkheid die zo aanspreekt in de portretten van Jeffries. Een uniek beeld van de zelfkant van onze maatschappij. Rauw, hard en onverkwikkelijk, net als het leven op straat zelf.

Op de website van Lee Jeffries en diens Flickr-account zijn nog veel meer portretten te vinden.

 ——
  Download deze gratis app om ons maandblad op uw tablet te lezen
  Volg HP/ De Tijd en Nick Muller
 
Volg HP/ De Tijd op Facebook