En toen maakte Beatrix het zichzelf toch nog even moeilijk

Er is dezer dagen weinig te merken van welke moeizame band van wie dan ook met ons koningshuis.

Zelfs notoire republikeinen putten zich uit in excuses voor hun overtuigingen en redden zich er mee door uit te spreken dat, als het dan toch moet, zo’n koningshuis, dan het liefst op de manier van de Oranjes. Zelfs de Volkskrant lijkt vandaag helemaal om.

Nu liggen ‘Geen woning geen kroning’ en ‘Claus raus’ nog redelijk vooraan in mijn geheugen en dan met name vanwege de fijnbesnaardheid waarmee het gepeupel dit gedachtegoed tijdens Beatrix’ kroning uitdroeg. Remember Hanneke Groenteman?

In die zin verdient Beatrix alle lof voor de manier waarop zij haar imago van koele kille kroonprinses – die ze, zo weet ik uit eigen waarneming, niet was – wist om te buigen naar een maatschappelijk breed gedragen gevoel dat het eigenlijk allemaal wel prima is zo.

Met haar afscheidsspeech gisterenavond kreeg ik overigens wel even het gevoel flink terug geworpen te worden in tijden die we zeker niet moeten willen herbeleven. Het beste besluit was dat Beatrix vond dat het kort en kracht moest zijn, welgeteld acht minuten. Daarom bleef de tijd voor het college staatsrecht waarmee ze opende gode zij dank beperkt. Ik miste vooral heel erg een verduidelijking in PowerPoint. Mocht iemand haar dit geadviseerd hebben, ik zou zeggen: op water en brood. Ook het gebruik van metaforen als Koning en Kroonprins had ze me mogen besparen, dat was nu juist niet het moment. Spreek over mensen. Gelukkig maakte Claus alles goed, net als vroeger. Jammer alleen dat hij haar niet heeft kunnen behoeden voor die eerste paar minuten. Die zou hij zeker hebben geschrapt.