Zien: topmodellen die op hun plaat gaan. O zoete afgunst!

Volgende maand gaat het grote Fashion Week-circus weer van start. Nee, niet het zwakzinnige Amsterdamse broertje maar the real deal.

Het lang- en dunbenige equivalent van de gewone vrouw zal gedurende de maand september over de vier belangrijkste catwalks tijgeren: New York, Londen, Milaan en tot slot Parijs.

Kattenloopje
De belangrijkste voorwaarde om catwalks te bewandelen is het vermogen om te lopen. Voorts helpt het natuurlijk mee als het model in kwestie 1.80 meter is, de afmetingen 90-60-90 heeft en niet bepaald onknap is, maar daar wordt bij uitzondering nog weleens van afgeweken. Ferm stappen is dus de core business, en zolang een model niet gestrikt wordt als het exclusieve gezicht van Bever Zwerfsport, zal daar vaak schoeisel mee gemoeid zijn dat niet vooraan stond toen comfort werd uitgedeeld. Daarnaast draait menig decorontwerper zijn of haar meedogenloze hand niet om voor een spekgladde vloer.

Ik ben de laatste die zal lachen als op straat iemand onderuitgaat – al wil ik nog weleens in mijn vuistje gniffelen als ik waaghalzen op naaldhakken tegen beter weten in een oase van kinderkopjes zie trotseren – maar bij modellen ligt dit iets anders.

De imperfectie van schoonheid
Vaak praten mensen over ‘de schoonheid van imperfectie’. Hiermee wordt overigens nooit psoriasis of een bochel bedoeld, maar kleine ‘schoonheidsfoutjes’ zoals een spleetje tussen de voortanden of twee verschillende kleuren ogen.

Persoonlijk geef ik de voorkeur aan imperfectie van schoonheid. Kleine barstjes in voor het oog louter begeerlijkheid en verfijning. In andere woorden: topmodellen die op hun plaat gaan. O zoete afgunst. Zie hier volleerd showpony Naomi Campbell onderuit gaan, de Britse Agyness Deyn die aan het wankelen slaat, of wat dacht u van Jessica Stam, het popperige model waar Marc Jacobs een tas naar vernoemde. Of nog beter, een compilatie.