De eerlijkheid van kroketten Anthony

Komkommertijd werd dit weekend gevuld met de kroketten van Kees Kroket. In deze Bossche snackbar was voetballer Anthony Lurling betrokken bij een opstootje.

Heerlijke naam, Kees Kroket. Het type uitspanning dat een aanprijzing op rijm heeft. Bij mij om de hoek zit Wiebe’s haring, een openbaring. Bij Kees Kroket gok ik op “nergens komen ze zo lekker uit het vet als bij Kees Kroket” of “ragout met vlees is nergens zo smakelijk als bij Kees”.

‘Weet je wel wie ik ben?’
Over de stoeipartij gaan meerdere verhalen rond. Volgens Lurling kreeg hij van Feyenoordsupporters een tikje op het hoofd waarna er een duwpartij ontstond. Een andere lezing vertelt dat Lurling zou zijn voorgedrongen bij de automatiek waarna hij een terechtwijzing gepareerd zou hebben met “weet je wel wie ik ben?”. Een uitspraak die bij ons in het dorp vroeger werd gedaan door Marokkaantjes die vervolgens twaalf hulplijnen inschakelden. Ook onder de audiohandelaren van het woonwagenkamp was het een populair dreigement.

Precies daarom geloof ik niet dat Anthony dit geroepen heeft. Lurling is geen groepsmens, maar een bikkelharde einzelgänger die jaar in, jaar uit duizenden verwensingen gelaten heeft ondergaan. Waarom zou hij zich uitgerekend in Kees Kroket hebben laten gaan?

Maar stel nu dat het waar is? Dat Lurling te midden van de frietdampen en het dronken uitgaanspubliek de pesterijen niet langer kon verteren en geknakt is? Dat hij daadwerkelijk het pathetische “weet je wel wie ik ben” heeft gebezigd. Wat was dan het antwoord van zijn opponent? Begon deze zwijgend te duwen? Volgde er een kort “nee, vertel eens?”.

Droeftoeter
Of was Lurlings tegenstrever adrem. “Ja, ik weet wie je bent. Een kale naar dwerggroei neigende voetballer wiens moeder regelmatig uit duizenden kelen te horen krijgt dat ze van lichte zeden is”. Of iets aardiger: “Ja, een voetballer met een uitstekende trap, prima techniek en de onverzettelijkheid van een perpetuum mobile die eigenlijk al jaren in de Nederlandse top zou moeten meedraaien. Maar ja, behalve twee droeftoeters van HP/De Tijd en NAC ziet niemand het nog in je zitten”.

Waarschijnlijk zal het een weinig eloquente aangelegenheid zijn geweest bij Kees Kroket. Als we Lurling moeten geloven was het een braaf duwpartijtje en lijkt het alleen wereldnieuws door Twitter. Er is geen aangifte gedaan tegen de voetballer, dus hij zal wel gelijk hebben. Simpelweg een beschonken eruptie van mannelijk hormonen. Chic is het opstootje niet, maar Anthony’s masculiene eerlijkheid deed mij goed na een weekend vol geweeklaag van voetballers.

Iets om een keer mee te maken in je leven
Ajacied Van Rhijn, die ondanks overtuigend bewijsmateriaal blijft jammeren dat de penalty onterecht was. Feyenoord-coach Koeman, die na een stevige nederlaag huilt dat de scheidsrechter nog twee minuten blessuretijd bijtrok. Tonny Vilhena, die na dezelfde afdroging beweert dat Feyenoord goed gespeeld heeft. Allemaal zijn ze ziende blind en bang om verantwoordelijkheid te nemen. Nee, geef dan maar Lurling die gekscherend relativeert dat het nachtje cel valt in de categorie “iets om een keer in je leven mee te maken.”