Hoe een verloren smartphone je leven ontwricht

Mijn leven is ingrijpend veranderd. Vorige week vrijdag verloor ik mijn geliefde smartphone. Het is opmerkelijk dat ik hier geliefde smartphone schrijf, want een week geleden had ik geen goed woord over voor mijn HTC Desire en overwoog ik gemiddeld vijf keer per dag het ding tegen de muur te gooien. Het was een traag, stom apparaat dat om de haverklap uitviel en monsterlijke foto’s maakte.

Diep geworteld
Zeven dagen later moet ik concluderen dat, ondanks zijn gebreken, mijn smartphone dieper geworteld was in mijn bestaan dan ik had durven denken. Op maandagochtend wilde ik graag wakker worden, maar dat ging niet omdat ik geen wekker meer had. Mijn hele dagritme verwoest omdat ik plotseling om 9 uur in plaats van 7 uur wakker werd.

Maandagavond ging ik in het nieuwe huis van een vriendin op bezoek, maar hoe moest ik nou weten wat het huisnummer ook alweer was? Uit pure wanhoop belde ik bij een willekeurig huis aan en smeekte of ik alsjeblieft naar binnen mocht om het adres te kunnen opzoeken. Op dinsdag wilde ik graag hardlopen, maar wie ging mijn tijd en afstand bijhouden als Runkeeper dat niet meer deed? Bovendien is voor mij hardlopen zonder muziek als zwemmen zonder water. En ‘s avonds werd het nog erger: een complete afgang tijdens de pubquiz, omdat Google mijn herseninhoud niet kon aanvullen.

Als klap op de vuurpijl miste ik woensdagavond de trein, maar hoe kon ik nou laten weten dat ik een half uur later opgehaald moest worden? Ik had een telefoon kunnen lenen, maar alle ooit gememoriseerde telefoonnummers in mijn hoofd zijn inmiddels allang verdwenen.

Het spijt me
Ook een leven zonder Whatsapp laat een gapend gat achter in mijn ziel. Ik werk de hele dag alleen. Wie moet mij nu goedemorgen wensen? Ik probeer de leegte te vullen met Facebook op mijn laptop, maar laten we eerlijk zijn: ondanks alle Chat- en Messengerfunctionaliteiten is Facebook geen Whatsapp, als het op de dagelijkse boodschappen aankomt.

Ik heb zelfs online gezocht naar Whatsapp op je computer, want hoe moet het nu met al die liefdesbetuigingen en andersoortige belangrijke berichten die aan mijn neus voorbij gaan? Maar zelfs al zou mijn laptop al die oplossingen kunnen bieden – het zou er raar uitzien in de rij voor de kassa bij de Albert Heijn.

Het spijt me, lieve HTC Desire, dat ik je zo ondergewaardeerd heb. Iemand zei ooit: you don’t know what you got till it’s gone en het is helemaal waar. Kom terug!

Silvie Kamphuis