Het probleem van Miley Cyrus

Lieve Miley,

Je vraagt je misschien af waarom je nu pas iets van mij hoort. Je moet weten dat ik al een paar weken, misschien wel langer, met de gedachte speelde je te schrijven, maar ik twijfelde. Was het wel nodig? Kon iets toevoegen? Kon je mij wel gebruiken? Lang dacht ik van niet. Ik dacht: zolang ik me er niet mee bemoei zal het wel overwaaien. Want waar gaat het allemaal over. In mijn beleving was er niet zo veel aan de hand. Het begon met je kapsel. Op Twitter maar vooral op Instagram, viel mij op, vroeg men zich met veel vraagtekens af wat jou bezielde. Er werd dan een foto bij geplaatst van jouw nieuwe coupe, en vaak nam je een uitdagende – de mensen op wier account ik het zag zouden waarschijnlijk vinden: onflatteuze – houding aan.

Ik zag je nieuwe coupe zo een paar keer voorbij komen, en ik zag het probleem niet zo. Ik vond het wel leuk. Leuker in ieder geval dan de Jennifer Aniston-achtige hair extensions die je hiervoor had. Je gezicht kwam nu eindelijk mooi uit, en dat gezicht mag er wezen. Toen beging je een tijdje geen nieuwe delicten. Mensen zullen zich wel op iets anders gaan richten, dacht ik. Maar nee, het bleef maar over je haar gaan. Op het moment dat ik dacht dat alles er wel over gezegd moest zijn, was er een optreden met Robin Thicke. Je haar was nog steeds niet aangegroeid en tot overmaat van ramp stond je in een kort pakje tegen hem aan te rijen. Tenminste, zo noemde wij dat vroeger op de middelbare school, ‘tegen iemand aan rijen’. Je weet vast wel welk incident ik nu bedoel.

Ik bekeek de beelden en zag opnieuw het probleem niet zo. Madonna en Britney hadden op een vergelijkbare avond toch ook hun tongen in elkaars mond gestoken? Daar werd toen over gepraat, maar of er schande van werd gesproken? Ik kan het me niet herinneren. Sinds wanneer zijn homoseksuele uitingen meer geaccepteerd dan een, gekuiste, variatie op wat de meeste mensen op de wereld met elkaar doen? Was het misschien persoonlijk? Moesten de mensen jou gewoon niet, lieve knappe Miley? Ik kon het me bijna niet voorstellen.

En toen opeens, opeens begreep ik het. Het is de tong die je te pas en te onpas maar uitsteekt. Het is een bijzonder lange tong, viel me op, maar dat geeft je nog geen vrijbrief. Het is te veel tong. Mensen willen tieten zien, billen, een glimp van tussen je benen, maar er is een lichaamsdeel wat je voor jezelf moet houden. Doe dat. En de wereld zal je alleen nog op handen dragen.