Vader werkt nog steeds fulltime

Hij stond op en bracht de kinderen naar school. Daarna moest hij naar een bespreking, de baby ging mee. De bespreking duurde vrij lang en het verdelen van aandacht tussen de mensen daar en de baby was vermoeiend. Weer thuis aangekomen moest de baby eten. Daarna was het praktisch tijd om de andere kinderen van school te halen.

Die waren moe, hadden honger en aandacht nodig, want de tekening en het legobouwwerk waren allebei niet gelukt. Gelukkig konden de grotere kinderen wel even thuisblijven terwijl hij met de baby boodschappen deed. Daarna moest er gekookt worden, gegeten, gevoerd, afgeruimd, schoongemaakt, ingeruimd, gedoucht, tanden gepoetst en gepyjamaad, voorgelezen, een fles gemaakt, in slaap gewiegd. Ik was de hele dag weg van huis en kon ervaren hoe het was om een keer de hele dag van huis te zijn.

Kinderen zijn meer werk dan werk
Toen ik ’s avonds met hem, vader, op de bank zat, was hij moe. Een half uur nadat het laatste kind in slaap was gevallen, viel hij voor de televisie op de bank ook in slaap. Voor kinderen zorgen is veel inspannender dan werken, weet iedereen die het weleens doet.

Wie denkt dat papadagen tegenwoordig normaal zijn in ieder gezin, heeft het mis. Ik was een van die mensen die dachten dat papadagen normaal zijn. Ik zie gezinnen om mij heen met actieve vaders die in deeltijd werken, bijvoorbeeld vier dagen in plaats van vijf, en tenminste één dag ‘de kinderen doen’. Op ons schoolplein zijn, vooral ’s ochtends, veel vaders. Bij de voetbaltraining ook.

Alleen onder jonge mannen meer deeltijd
Volgens cijfers van het CBS werken inderdaad steeds meer mannen parttime, maar de grootste toename in deeltijdwerkers in de werkzame mannelijke beroepsbevolking is tussen de 25 en 35 jaar oud. Dat is grappig genoeg de leeftijd vóórdat er kinderen komen. Jonge mannen hoeven niet meer zo hard te werken van zichzelf, of is er minder werk voor hen?
In de leeftijdscategorie van 25 tot 55 jaar is deeltijdwerk voor mannen in 2012 slechts toegenomen van 9% naar 12%. Hoewel de beeldvorming is veranderd, loopt de praktijk achter. Deze cijfers betekenen namelijk dat 88% van de werkende mannen tussen 25 en 55 jaar op dit moment fulltime werkt (of meer).

Ik vraag me nu af: is het zo dat die mannen naast hun 40- of 50-urige werkweek kinderen naar school brengen, naar voetbal en hockey, ’s avonds huiswerk met hen doen en op zondag met de baby rondsjouwen? Zijn hun levens overvol? Hebben zij – net als de meeste vrouwen – geen dag meer voor zichzelf? Zijn hun vrouwen ook aan het werk en hebben ze goede opvang geregeld? Of is de papadag iets voor een bepaalde elite (en mijn kennissenkring) en is er bij veel gezinnen niet veel veranderd ten opzichte van vijftig jaar geleden?