Faces in places. Of: gezichtsherkenning, maar dan anders

U kent het wel: soms ziet u een gezicht, terwijl u helemaal geen gezicht ziet. Een huilend gezichtje in een paprika. Een gezichtje in de scharnieren van de treindeur of een strenge wolk.

Het is een psychisch verschijnsel, pareidolia genoemd. Simpel gezegd: een illusie waarin men herkenbare dingen meent waar te nemen die er eigenlijk helemaal niet zijn. Bijvoorbeeld dat gezichtje in een holle paprika, maar ook de Mama Appelsap-interpretaties behoren hiertoe. En de foto’s die onderaan dit artikel zijn weergegeven, natuurlijk.

Hoe komt het dat wij, dat wij in een levenloos object met twee cirkels en een streep een gezicht zien? Dat komt waarschijnlijk omdat onze hersenen altijd op zoek zijn naar mogelijk gevaar. Dat is dan ook de reden dat wij een gezicht menen te herkennen in een holle paprika: we leggen een onnodig verband met een gelaat, zodat we gewaarschuwd zijn voor de mogelijk slechte bedoelingen van dit wezen (dat in werkelijkheid natuurlijk een levenloos voorwerp is).

GEZ1 GEZ2 GEZ3 GEZ4 GEZ5 GEZ6 GEZ7 GEZ8 GEZ9 GEZ10 GEZ11 Gez12 GEZ13 GEZ14 GEZ15 GEZ16 GEZ17 GEZ18 GEZ19 GEZ20

Foto’s via Faces in Places en Faces Pics.