Heleen Mees gaat voor de ‘kill off’

Dat was een leuke dag voor Heleen Mees, gisteren. Onder de omstandigheden dan. Van de prooi veranderde ze in de jager, al moet ze zich bij de jacht voorlopig nog wel even bedienen van derden.

Niettemin: als je zo bent afgezeken en zakelijk afgeserveerd als Mees, dan is wraak een gerecht dat in dit geval heel koud wordt geserveerd.

Ik vraag me af of Willem Buiter – de man die zich zo bekwaam, of was het seksistisch, als slachtoffer positioneerde – gisterenavond gezellig bij zijn gezin was. Of hij met zijn vrouw de tactiek voor de komende jaren besprak.

Zijn vrouw en kinderen gun ik deze ellende niet, hem des te meer. Naar ik begrijp zal het nogal mee kunnen vallen om van hem een beeld te schetsen van een financieel despoot die zijn macht en aanzien gebruikte om met regelmaat het ene groene blaadje voor het andere in te ruilen.

Intussen denk ik dat er in de boardroom van Citibank al druk gefilosofeerd is over het afbreukrisico van deze Buiter. Tot gisteren een topeconoom, maar het vooruitzicht van het dominante beeld is er een van een man met de broek op z’n hielen, de komende jaren.

Heleen Mees mag zich gelukkig prijzen dat dit alles in de Verenigde Staten speelt. De kans op een enorme door een jury toegekende schadevergoeding is groot. En daarmee de kans op een schikking ook, want noch Citibank noch Buiter zullen willen dat de vuile was naar buiten komt. Mees’ advocaat heeft de eerste verzoeken bij de bank al aangebracht. Wie weet hoeveel collateral damage er buiten Buiter in beeld dreigt te komen.

Het is duidelijk: Heleen Mees gaat voor de kill off. Die hoeft alleen nog maar met haar advocaat te onderhandelen over zijn percentage van een bedrag waarvan het de vraag is hoeveel cijfers er vóór die zes nullen zullen staan.