D-day maakt duidelijk dat we ons ten diepste kapotvervelen

Wat leert ons de kwestie-Van Woerkom? Ik stel die vraag juist op deze dag, de zeventigste verjaardag van D-day, om het enig juiste antwoord te vinden: de kwestie-Van Woerkom toont aan dat we ons ten diepste kapotvervelen.

Bij gebrek aan fundamentele vragen die het leven en de inrichting van de samenleving betreffen, zoeken we in alle uithoeken naar iets, maakt niet eens uit wat. Als het maar rumoer oplevert, herrie in de tent. En als het kan ook doden, gewonden, of nog liever aangeschoten wild, want dan suddert het nog effe lekker door. De media doen er hartelijk aan mee, maar de dames en heren in Den Haag natuurlijk ook. Want wat zou je daar eigenlijk nog moeten doen, nu Nederland is uitgegroeid tot een fraai park dat hooguit af en toe eens wat moet worden aangeharkt? Natuurlijk is er een crisis, maar niemand hoeft hier in armoe te leven. We leven langer en zijn vrijer dan ooit. Het Nederlandse volk is het op drie na gelukkigste volk ter wereld, zo blijkt uit bevindingen van het World Happiness Report van najaar 2013. En trouwens, het dieptepunt van de malaise ligt alweer achter ons, als we minister Dijsselbloem mogen geloven.

Moedig voorwaarts, dan maar weer.

Internationaal is er evenmin iets aan de hand. Ja, Poetin, oke, maar de Russische president drukt zich de laatste dagen alweer een stuk gematigder uit en reken erop dat hij vandaag in Normandie zoete broodjes wil bakken met Angela Merkel en misschien ook nog met Obama. Van een nieuwe Dominotheorie zoals die in de jaren vijftig werd gevreesd door president Eisenhower, zal het heus niet komen.

Wat blijft er dan nog over om je als Nederlandse burger of politicus druk om te maken? Guido van Woerkom.

Ik denk dat ik vandaag bij wijze van contragewicht nog maar eens een keer ga kijken naar The Longest Day, naar majoor Pluskat (zie fragment youtube en majaar Pluskat) en naar al die jonge Amerikanen, Canadezen en Engelsen die op het strand streden voor onze vrijheid. En dus ook voor onze verveling.