Niet zomaar een Avondetappe

We zitten in de schaduw naast een fietsenmuseum in Saint-Etienne. De redactietafel staat vol met laptops, iemand print het draaiboek van de avond uit. Aan de rand van de parkeerplaats staat de enorme regiewagen waar in koeienletters NOS op geschilderd staat. Mensen treffen voorbereidingen voor de live uitzending, anderen hangen op tuinstoelen, moegereisd en uitgefilmd.

Er wordt water gedronken, en bier.
Dan zegt iemand het, terloops, alsof het een constatering over het warme weer betreft.
Er is iets met een vliegtuig.

Schemering
Wie kan, schuift zijn stoel naar het tv-scherm, waar Herman van der Zandt zich van de ene droeve update naar de volgende worstelt.
Zoals wel vaker bij rampzaligheden, wordt de omvang van de gruwel stukje bij beetje onthuld.
Steeds weer worden er cijfers genoemd, ingetrokken, weer genoemd, opgeteld, genoemd, ingetrokken. Aantallen doden. Aantallen Nederlandse doden. Abstracties.
Ondertussen wordt er heen en weer gebeld. Wel uitzending, geen uitzending. Vroeger, later.
Iemand zegt: ‘Dat is dus een njet.’
Het wordt een ja: het nieuws vervolgt zijn weg op een andere zender, wie afleiding wenst, kan naar praten over wielrennen kijken.
Nog even en het zal beginnen te schemeren.

Nacht
Halverwege het programma is er een nieuw cijfer, dat de presentator in zijn oortje gefluisterd krijgt. Van buiten, daar waar er even helemaal geen Tour meer lijkt te zijn. De Tour is de ultieme viering van het leven, maar op vieringen van welke aard dan ook zit even niemand te wachten.
Het programma wordt sober en zwijgend beëindigd. Niemand drinkt nog van de zo feestelijk opgestelde wijn.

Lamgeslagen wordt er opgeruimd, bedankt, handen geschud, naar hotels vertrokken.
Er komen nog genoeg gelegenheden om het leven te vieren, genoeg avondetappes, voldoende momenten waarin het triviale belangrijk wordt, omdat we godzijdank niet voortdurend herinnerd worden aan wat werkelijk belangrijk is.
Getallen zullen weer seconden voorsprong worden, klassementsposities, wattages wellicht. De alledaagsheid neemt z’n eigen plaats weer in, sneller dan we ons nu kunnen voorstellen.
Voor nu is het duister van de nacht Saint-Etienne rauw op z’n dak gevallen.