Clubliefde zonder wedstrijden

Op een dag in juni komt er een kleine, gespierde jongen het trainingscomplex van cultclub Hansa Rostock opgelopen.

‘Tweebenig. Krachtig. Honderd meter in 10.4. Peter Gregory, pleased to meet you.’
Gregory is een talent van Premier League-club Portsmouth, waar hij na het binnenvaren van het schip met oliedollars niet meer aan de bak komt. Dankzij een Duitse zaakwaarnemer duikt hij nu op in Rostock, of all places.
Op de proeftraining maakt Gregory zijn woorden waar: hij is inderdaad snel, tweebenig en uiterst zelfverzekerd.
De proeftraining wordt een proefweek.
Gedurende die week wordt Peter Gregory verliefd op Rostock. Uren kan hij kijken naar de containerschepen die de haven binnenvaren, naar de oude huizen in de binnenstad, naar het grijze beton van het Hansa-stadion.
Ieder uur verklaart hij via Twitter zijn liefde voor de club.
‘I’m ready to ROCKROSTOCK!’
Tot een contract komt het nooit. Hansa heeft al bijna geen geld voor zijn eigen spelers, laat staan voor een Brits jeugdinternational die Portsmouth-salarissen gewend is.
Terug in Eastbourne begint Gregory een Twitter-offensief. Honderden berichten stuurt hij, en allemaal druipen ze van liefde voor de stad en de club. En allemaal met dezelfde hashtag: #ROCKINGROSTOCK.
‘Iedereen kent dat gevoel. Dat je door een deur loopt en denkt: hier moet ik zijn. Dat gevoel had ik bij Hansa.’

Drie
Peter Gregory speelde sindsdien voor Nottingham Forest, voor het Amerikaanse Ventura County Fusion en het Portugese Beira-Mar.
Drie wedstrijden in totaal.
Hansa Rostock is nog altijd op zoek naar een snelle vleugelspits.