Jesse Klaver over voorganger Van Ojik, leeftijd en grote ambities

Jesse Klaver is de nieuwe fractievoorzitter van GroenLinks en wordt daarmee de jongste fractievoorzitter in de parlementaire geschiedenis. Eind vorig jaar interviewde Frans van Deijl hem voor HP/De Tijd over zijn politieke aspiraties en een mogelijke transfer.

Ongelijkheid, klimaatverandering, Europa – deze thema’s vormen de ruggegraat van de Progressieve Agenda, volgens Klaver. “Politiek is te veel eenheidsworst geworden. In het publieke debat overheerst het belang van de economie. Groei dient er gerealiseerd te worden. Groei, groei, groei. Maar groei ten koste van wat, van wie? In de Kamer wordt serieus gediscussieerd over een koopkrachtstijging van 0,25 procent. Dat is misschien een euro per maand, vooruit, een tientje. Maar over die andere kwestie zwijgen wij allen, en dat is dat wij de hyperrijken in dit land nauwelijks belasten. Ja, ik vind dat die mensen aangepakt moeten worden, en niet uit jaloezie, want dat krijg ik vaak te horen, maar puur uit rechtvaardigheid. Te veel hyperrijken betalen geen of te weinig belasting, terwijl de eerste de beste zzp’er die grote moeite heeft om rond te komen een godsvermogen mag ophoesten.”

De vraag dringt zich op wat er nieuw is aan de Progressieve Agenda. Klaver: “Nivelleren ging de afgelopen jaren te veel over herverdeling tussen middeninkomens en lagere inkomens. Het aanpakken van de hyperrijken is een volstrekt nieuw geluid. Ik ben opgegroeid in de jaren negentig, toen de markt het voor het zeggen kreeg. De dictatuur van de markt is er nog steeds, maar gaandeweg klinken er andere geluiden.”

Het klimaat verandert, de zeespiegel stijgt. Volgens Klaver zullen we ‘hele parken’ met windmolens moeten aanleggen, minder energie gaan gebruiken en eindelijk eens werk maken van duurzame economie. En Europa is een noodzakelijkheid. Nederland is er deel van en verdere integratie duldt geen uitstel of vertraging meer.

Onbevangenheid
Niet aan de orde. Als hem wordt gevraagd hoe GroenLinks het in maart tijdens de Provinciale Statenverkiezingen zal gaan doen, reageert hij koeltjes. Klaver verwacht een bescheiden winst voor zijn partij. Maar wat nu als GroenLinks verliest? Staat het prinsenkind dan klaar om de o zo integere maar wat bleke Bram van Ojik op te volgen? Klaver reageert zoals de door hem juist zo verfoeide vertegenwoordigers van de ‘oude politiek’ dat immer doen. “Het is niet aan de orde,” klinkt het afgemeten. “Bram is heel goed. Hij laat zich nooit gek maken. Is relaxed, raakt zelden in paniek. Bram is zichzelf, dat is zijn kracht.”

“Ik ben 28 jaar, zit hier nu vier jaar. Het Kamerwerk is echt een vak, dat ik nu pas enigszins onder de knie begin te krijgen. Waar ik voor wil waken, is dat ik alle vergaderingen afloop en een soort stemmachine word. Ik wil me verdiepen in onderwerpen, wil heilige huisjes omver duwen als daartoe reden is. Niets mag meer vanzelfsprekend zijn.”

Het moge duidelijk zijn, de Nederlandse JFK, per slot van rekening heet hij voluit Jesse Feras Klaver, is een man van grote ambities. Maar is hij niet iets te piep voor dat grote werk, voor die transfer naar de VN of Europa? Zijn antwoord: “Ik zeg toch ook niet dat jij te oud bent voor dit werk? Wat heeft leeftijd te maken met wat jij en ik doen? Misschien moet je, als je iets wil veranderen, wel juist jong zijn. Dan heb je nog veel energie en een zekere mate van onbevangenheid. Zie je de gevaren niet, de haken en ogen die altijd wel ergens zijn te ontdekken. Ach, weet je, iedereen heeft zijn weg te gaan in het leven. Dit is mijn weg en ik, met mijn vmbo-diplomaatje, heb er keihard voor gewerkt om te komen waar ik nu ben. Zo is het gegaan en gelopen. Voor sommige mensen is een carrière in de politiek een sluitstuk, maar voor mij is het ’t begin.”