IS-satire: wat wij van Saoedi-Arabië kunnen leren

In de Volkskrant staat deze morgen een boeiende reportage vanuit Saoedi-Arabië. Daar is een zeer populaire satirische serie op de treurbuis waarin onder meer Islamitische Staat op de hak wordt genomen. In het programma wordt de kalief omringd door incompetente jihadisten, gaat hij op zoek naar een nieuwe vlag omdat de huidige te veel op die van een jeugdvereniging lijkt en ‘vrolijkt zelfs een goede onthoofding hem niet meer op.’ Hoewel de show – getiteld Selfie – ook binnenlandse kwesties aanroert, zijn met name de IS-afleveringen populair onder de Saoedische bevolking.

Blijkbaar kan zo’n programma in het islamitische land waar homo’s onthoofd worden, vrouwen geen identiteitskaart hebben en niet mogen autorijden. De manier waarop de Saoedi’s ermee omgaan (ook zij zijn in de ogen van IS niet strak genoeg in de leer) is een stuk verstandiger dan de #ophef die wij over die filmpjes maken. In Nederland roepen de als Hollywood-films geënsceneerde slachtvideo’s van IS weerzin op, precies waar de filmpjes voor bedoeld zijn. Terwijl het er zó dik op ligt dat het propaganda is, bedoeld om juist die reactie te ontlokken (‘barbaren!’) laten we ons toch opfokken in plaats van het te negeren of er de draak mee te steken.

Hieronder ziet u een scène uit Selfie:

In Nederland is het al jaren bon ton om als cabaretier te zeggen dat je ‘op je woorden past’ en ‘bepaalde groepen’ niet onnodig voor het hoofd wil stoten, of dat je als maatschappelijk geëngageerde grappenmaker simpelweg niet zo veel hebt met het onderwerp moslimextremisme.

Blijkbaar werkt Selfie voor de Saoedische bevolking, eerder bleek een satirisch programma ook al een uitlaatklep voor Irakezen, waar er een dertigdelige serie over werd uitgezonden. Dat zie ik in Nederland niet snel gebeuren: omroepen willen geen gedoe, satirici durven zich er niet aan te wagen. Terwijl de verkrampte omgang juist vraagt om humor. Meer Hans Teeuwen dus graag, ’s lands enige cabaretier die zich kan meten met de Saoedisatire.