Matthijs van Nieuwkerk: ‘Bob Dylan is alles’

De Wereld Draait Door informeert ons trouw en breed over de muziekwereld, Matthijs van Nieuwkerk wijdde zelfs een hele uitzending aan de Nederlandse jazz. Ruud Meijer van HP/De Tijd nodigde Van Nieuwkerk uit tot een e-mailwisseling over muziek. Hun voorkeuren lopen nogal uiteen.

Ruud Meijer: “Mijn eerste singles – ik was twaalf – waren Not Fade Away/Little Red Rooster van de Stones en Se Piangi, Se Ridi van Bobby Solo, die met dat liedje in 1965 de Grand Prix van het festival in San Remo won. Ze zaten bij de pick-up die ik voor Sinterklaas van mijn rijke Franse tante kreeg. De pick-up vond ik fantastisch! Maar de teleurstelling over die plaatjes was groot. Die Solo vond ik een sentimentele zeikerd en de Stones vond ik maar een slecht spelend coverbandje. Konden zelfs met covers niet tippen aan de Beatles… Wat waren jouw eerste singles en waar draaide je ze op? En had je ook van die uitgesproken meningen over wat wel of niet goed was?”

Matthijs van Nieuwkerk: “De eerste single die ik kocht was Rosetta van Georgie Fame en Alan Price. Ik was tien jaar, denk ik. Een ietwat zouteloos, zelfs een beetje onnozel hitje achteraf. Maar op een of andere manier hadden de grote jongens in mijn voetbalelftal het erover. En ik wilde een grote jongen zijn, zo eenvoudig zat de wereld toen nog in elkaar. De Les Humphries Singers volgden met een blije meezinger en daarna José Feliciano met Che Sarà. Tsja. Ik draaide de plaatjes op mijn met voetbalposters behangen jongenskamer. Een keer of vijf. Dan was het wel weer mooi geweest. De cultuur, het voorzichtige begin van een eigen smaak kwam later. Déjà Vu van Crosby, Stills, Nash & Young was denk ik de eerste plaat die ik echt goed vond. Nog steeds trouwens. Sodeju. Bob Dylan volgde snel. Angie van de Stones. Vanaf dat moment dook ik ook met een ongelooflijke drift in de muziekencyclopedie. Ik wist een jaar later van alle bands de opstelling, lepelde zo de drummer en de bassist van de Faces op, maar ook van Grand Funk Railroad. Ha, kent iemand Grand Funk Railroad nog? Barre, strenge jaren des onderscheids volgden; eindeloos emmeren of Elton John nu wel of niet in orde was. Gadverdamme. Bij een glaasje cola hè. Veertien waren we.”

De gehele mailwisseling tussen Matthijs van Nieuwkerk en Ruud Meijer leest u hier op Blendle. U kunt hier het hele tijdschrift inzien, of hier een voordelig (proef)abonnement afsluiten.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Ruud Meijer