‘Rusland en NAVO bereiden zich voor op mogelijke militaire confrontatie’

De Europese aspiratie, een economische en politiek eendrachtige macht, is met het Griekse drama ten onder gegaan.
De demografische ontwikkeling is negatief. En het oude continent is ook niet langer de motor voor democratische en emancipatorische ontwikkeling en versterking.
De Europese volken vervallen in de antieke xenofobe schrikreactie bij een neergaande economie. En na de financiële herschikking, bekend als de bankencrisis, is duidelijk geworden dat de democratie, het politiek handwerk, aan de leiband loopt van die “vrije”, totalitaire markt

Het ontgaat de burger niet. De sociaal economie wordt omgebouwd naar de participatie economie. De afhankelijkheid van krediet neemt enorm toe. Het maakt de totalitaire markt tot een zelfreinigend systeem.
Vele mensen, afhankelijk van arbeid om in het levensonderhoud te voorzien, blijven achter. Zij vormen een onbenutte, maar razendsnel groeiende, arbeidsreserve die echter snel aan waarde verliest. Omdat die arbeidsreserve ook nog eens snel vergrijst nemen de kosten, tegen de markt in, exponentieel toe.

In het midden oosten, alleen als zodanig bekend vanuit het Europees perspectief, is de strijd tussen de verschillende etnische en religieuze groeperingen ongemeen fel opgelaaid. Na de val van het Ottomaanse Rijk hebben de nieuwe staten onvoldoende verbondenheid gebracht en binnen de Islam graaft de oude sectarische vete weer even diep.
Op de scheidslijnen van het extremisme worden alle vormen van menselijk gedrag zichtbaar.
In de gehele kop van Afrika, maar ook dieper in het continent worden samenlevingen aangetast door de Islamitische wanorde en barbarij.

In Ukraine zoekt de regering van een falende staat naar economische en politieke steun bij het neoliberale Westen. De Europese leiders overschreeuwen zich zelf en hebben meer beloofd dan ze in werkelijkheid ooit kunnen waarmaken. De Amerikanen, altijd praktischer en rechtlijnig in de leer, sturen adviseurs en wapens.

Inmiddels dringt het tot de pragmatische Obama door, dat Europa geen vuist kan maken bij het bestrijden van de crisis die zich om de Middellandse Zee afspeelt. Na het Irak debacle van zijn voorganger aarzelde de president te lang met ingrijpen en toen het ultimatum van ‘the red line” eenmaal was verstreken, werd het onmogelijk nog momentum op te wekken. In “ruil” weten de Amerikanen Iran naar hun zijde te trekken, dankzij de atoom-afspraken en het opheffen van de sancties. Iran kan economisch makkelijker gaan ademhalen.

De Europese landen zien, met argusogen, hoe de “tsunamies” van Geert Wilders werkelijkheid lijken te worden, al komen de echte golven nog net niet verder dan Lampedusa en de Griekse eilanden aan de kust van Turkije.
En dus richt het Westen zich naar deze jonge Islamitisch seculiere staat onder de mannetjesputter Erdogan. Tenslotte was het Kemal Ataturk die het Kalifaat in ballingschap stuurde. Nu is het opnieuw Istanbul (Ankara) dat krachtig opgelegde rust moet brengen in de Arabische (en Islamitische) wereld. Daarbij is het niet uit te sluiten dat de economische groei van Turkije een onweerstaanbare aantrekkingkracht krijgt op de wereld tussen Egeische Zee en Umm Quasr.

Inmiddels wordt langzaam duidelijk dat IS over het hoogtepunt heen is. De toestroom van strijders uit de Europese landen neemt gevoelig af. En in Irak lijken de nieuwe machthebbers eindelijk een begin te maken aan een stabiele regering. De bomaanslag op de markt toont dat IS ver van een houdbare Islamitische Staat blijft. Het blijft de terroristische organisatie. En daarmee zonder tastbaar bestaansrecht. Vanuit de Islamitische wereld wordt de oproep het Kalifaat te voorzien van wereldse macht niet beantwoord.

Rusland heeft aan Assad nog net een teen in het zand bij de brandhaard van de wereld. Maar duidelijk is al, dat Assad een verloren strijd vecht waar zijn krediet volledig is opgebrand in gifgas, tonbommen en andere misdaden tegen de menselijkheid.
Rusland heeft geen behoefte aan Islamitische onrust aan de onderbuik. Het mislukte avontuur in Afghanistan en de alles verterende oorlog tegen de Tjetsjenen hebben het Kremlin duidelijk gemaakt dat er niet te spotten valt met het bestrijden van eigengereide en religieus geinspireerde opvattingen.
Rusland heeft daarnaast een wankele economie. De begrote inkomsten van de olie- en gaswinning vallen tegen omdat prijzen zwaar onder druk staan en de vraag daalt. Straks zal ook Iran weer makkelijker toegang krijgen tot een al verzadigde markt. Vladimir Putin heeft alle moeite het vliegwiel aan de gang te houden. De economie krimpt en de westerse sancties brengen verspilling en ongemak. De voortdurend gepropageerde Russische nationale ontwikkeling dreigt stil te vallen.

De Amerikanen hebben nog geen richting weten te geven aan de heropbouw van een rechtvaardiger economie en de uiteenvallende samenleving. Er is een grote onderklasse ontstaan en de weg terug is voor deze gewone Amerikanen nog lang en niet zonder hindernissen. De aankomende Amerikaanse president heeft, ondanks de wens te komen tot een veel sterker positie van de USA in de wereld, erg veel werk aan het eigen huis.

Ondanks de geopolitieke spanning hebben geen van de partijen behoefte, noch noodzaak, tot het starten van een grote oorlog. Ook al zal het slagveld grotendeels buiten de eigen landsgrenzen liggen. De Europese landen laten zich niet zo maar in een oorlog trekken als die in de eigen streek en stad moet worden uitgevochten.
Zelfs artikel vijf van het NAVO handvest biedt geen glasharde garantie dat landen als Duitsland, Frankrijk en Engeland zich gewapenderhand zullen mengen bij een “lokaal”, zeg Baltisch, conflict.
De Baltische staten, maar ook Polen dringen aan op meer aanwezigheid van militaire macht. Waarbij de Russen laten zien klaar te zijn voor elk denkbare confrontatie.

Maar mocht een ambitieus Turkije, de vrije hand nemend bij de aanpak van de Koerdische aspiratie en gesteund door Amerikaanse intelligentiediensten, wapentuig en Europese afzijdigheid, er in slagen de Islamitische brandhaard te verplaatsen naar het noord oosten, naar Afghanistan, Kyrgyzstan en de Russische onderbuik, kan die Beer, al in krappe behuizing, zich genoodzaakt zien zijn westerse grenzen te beschermen.
En een aanval wordt zomaar, gezien een groeiende Westerse invloed en macht in Ukraine, de beste verdediging.
Een harde uithaal richting Ukraine, ter bescherming van de etnische Russen en een razendsnelle bezetting van de Baltische staten kan de militaire optie zijn. De bedoeling kan zijn de “vrije hand” te hebben bij het “pacificeren” van al de Russische grenzen.

De Europese leiders spelen een bijzonder gewichtige rol bij het wegnemen van onnodige irritaties. Een meer doordachte afweging bij de aan Rusland opgelegde sancties kan ook het eigen belang dienen.
Europa mag niet weglopen van de noodzakelijke militaire ingrepen. In Syrië, in Irak en op de kop van Afrika. Hoe moet het anders Turkije helpen zijn doelen en grenzen te bepalen. Erdogan zal zich genoodzaakt zien tot een onverwacht krachtige deelname aan de conflicten in eigen huis en in de regio.

Een moderne oorlog op de oostgrens van Europa is ondenkbaar. De vernietigende kracht van grote militaire operaties, waarbij slag- en vuurkracht de doorslag moeten geven, is domweg te groot en verplaatst zich te snel voor een zo dichtbevolkt gebied.
Geen Europees land dat ten prooi wil en mag vallen aan een dergelijke vernietiging. De Europese politiek en diplomatie is er op gebrand verdere escalatie van de conflicten met Rusland te voorkomen. Amerika, zo is de boodschap, “will not go it alone”.

Dat lijkt voor de Europeanen een heuse geruststelling.
Al biedt het aan de Russen, indien de geopolitieke druk zich verplaatst en de onrust dichter naar de zuid-grens toe neemt, net die ene opportuniteit.
Een Europese aarzeling, in de hoop het ondenkbare af te wenden, kan dan ruimte bieden aan een volgende Russische expansie. Al noemt Vladimir Putin het de terugkeer van Russische broedervolken.

De sleutel tot een NAVO-Rusland confrontatie ligt in de aanpak van de voortdurende crisis in het midden oosten en in Afrika. In alle decennia sinds WWII hebben de Europese koloniale machten de onafhankelijk geworden staten, grotendeels, aan het lot overgelaten. Het heeft zich met verve gestort op een wederopbouw, zonder rekenschap te nemen van de scherpe ongelijkheid in kansen op economische groei, welvaart en welzijn op beide continenten.
En het Westen heeft geen buffers gebracht waar Israel de onvoorwaardelijke steun kreeg in een Arabische wereld zonder grenzen en nationale identiteit.

De Turkse ambitie biedt Europa kansen.
Maar als de West-Europese leiders opnieuw geopolitiek en militair afzijdig blijven en de grote migratieproblemen doorschuiven naar de economisch zwakke of gevoeliger lidstaten, brengt de ingeslagen weg evengoed grote gevaren.

.

Ja laten we oorlog voeren met de Russen, waarom eigenlijk om de elite meer olie en rijkdom te kunnen geven. Laat uw kinderen niet opofferen voor de kadaver elite die hun eigen kinderen niet een oorlog in sturen. Ruim bij een naderende oorlog direct de elite uit de weg en de vrede is weer getekend, Nederland het schoothondje van de VS die de afgelopen 200 jaar 4 jaar geen oorlog hebben gevoerd is erger dan het de Russen doen voorkomen