Wat als zelfs Schubbekutteveen wordt overspoeld door IPA-bier

BrewDog Dead Pony, Flying Dog Snake Dog, Goose Island, De Prael, Anderson Valley Poleeko. Het bovenste schap van de bierafdeling van Albert Heijn in het pittoreske Overijsselse plattelandsdorpje Wijhe, niet geheel toevallig mijn AH, wordt sinds een paar weken gedomineerd door Indian Pale Ale, oftewel IPA.

Gaap! zult u misschien denken, WTF! wellicht als u een baard draagt en een retro ruitjeshemd met daaronder, goed zichtbaar, een aantal tatoeages. In de Randstedelijke supermarkten en horecakrochten is IPA, een hoprijke, fruitachtige, bittere biersoort, veelal afkomstig uit de Verenigde Staten, al bijna een jaar all over the place.

Maar wanneer de IPA-hype zelfs het poppenhuisfiliaal van de Appie in Wijhe bereikt, moet er iets loos zijn. Helemaal wanneer Gerrit Boomgaard, onze eigen Harry Piekema, het goedje ook nog eens pontificaal op ooghoogte positioneert. Waarom is dit speciaalbier ineens zo populair? En, nog veel belangrijker, waarom is dit spul toch zo al-le-je-zus duur?

Naar de herkomst hoeven we niet ver te zoeken. Indian Pale Ale, oorspronkelijk bedoeld voor de bewoners van India, toen nog onderdeel van het Britse rijk, is in de achttiende eeuw ontstaan in Engeland. Door hop en extra alcohol kon het bier de lange zeereis van Londen naar de Oost overleven. In de twintigste eeuw had IPA afgedaan. Maar aan de Amerikaanse westkust bliezen enkele brouwers de bierstijl nieuw leven in. Met succes. De ambachtelijk gebrouwen bieren met uitgesproken smaken als kruidig, fruitig of bitter stegen snel in populariteit. Niet in de laatste plaats vanwege de kekke etiketten en bizarre namen, met allemaal hun eigen verhaal.

Anchor IPA bijvoorbeeld, een amberkleurig, lichtbitter biertje uit San Francisco, ook in de schrappen bij Albert Heijn, heeft een olifant op het etiket staan met de tekst seeing the elephant. Dit gezegde stond in de negentiende eeuw voor de zoektocht naar goud. Anchor blies IPA in 1975 nieuw leven is en is daarmee een van de oudste zogenoemde craft beer-brouwerijen van de Verenigde Staten.

Een paar jaar geleden waaide de IPA-trend over de Atlantische Oceaan terug naar Europa. Ook Nederland kent inmiddels verscheidene kleine ambachtelijke IPA-brouwerijen.

Blijft de vraag waarom deze hipster-elixers zo duur zijn? Daartoe biedt Google geen soelaas.
Voor een flesje – 33 cl of 35,5 cl – moet afhankelijk van het merk gemiddeld tussen de 2,49 en 2,79 euro worden betaald! Omgerekend in guldens: respectievelijk 5,59 en 6,15 gulden. Ter vergelijking: een flesje trappist of lentebok doet nog niet de helft.

Eerst maar eens een telefoontje naar Bier & Co, de grootste importeur van speciaalbieren in Nederland, tevens hofleverancier van IPA aan Albert Heijn. Helaas, geen sjoechem. Ondanks toezeggingen wordt er tot twee keer toe niet teruggebeld. Ook diverse al dan niet zelfbenoemde bierspecialisten geven niet thuis. Professioneel bierliefhebber Fiona de Lange neemt wel op.

“Duur? Tja, wat is duur. Het is een ambachtelijk gebrouwen biersoort, bewerkelijker dan de meeste andere bieren. Bovendien bevat het meer ingrediënten; er wordt na het koken extra hop toegevoegd. En hop is duur, zeker de bijzondere soorten, een stuk duurder dan graan,” weet de zytholoog (bierkenner) en biersommelier.

Daarnaast zijn de relatief hoge prijzen van de meeste IPA’s volgens De Lange een kwestie van volume. Zo heeft het Nederlandse biermerk Brand sinds kort ook zijn eigen IPA. Dit volgens de makers ‘frisse, fruitige’ speciaalbiertje met zijn ‘bitter fluweelzachte afdronk’, kost nog niet de helft van de meeste andere IPA’s. Omdat er aanzienlijk meer van wordt gebrouwen.

Die pittige prijzen: De Lange tilt er niet zo zwaar aan. “IPA’s zijn niet gemaakt om er achter elkaar veel van achterover te slaan. Dat geldt overigens voor de meeste bieren.”

De bierblogger, die volgens haar website ‘vol passie continu met bier bezig is’ en ook een eigen pr- en communicatiebureau runt, heeft nog een waarschuwing: de IPA-hype lijkt alweer over te waaien. De opvolger: Saison, een eveneens gehopte biersoort die boeren in Noord-Frankrijk tijdens de winter brouwden om de dorst te lessen van arbeiders in het oogstseizoen.

Dat hebben wij in Wijhe weer…