De overwaardering van Sander Dekker voor De Wereld Draait Door

Komende week komen Pauw en Van Nieuwkerk uit hun zomerslaap. Het nieuwe televisieseizoen is daarmee officieel van start – De Zomer Voorbij. Zoals al op andere plekken geconstateerd zijn de plannen van staatssecretaris Sander Dekker met de publieke omroep niet eenduidig. Het platte amusement moest verdwijnen, maar blijft toch mogelijk zolang het maar niet het doel van het programma is.

Als goed voorbeeld van ‘hoe het óók kan’ noemt Dekker De Wereld Draait Door. Volgens de stas snijdt het programma op een toegankelijke manier publieke thema’s aan en trekt het toch dagelijks meer dan een miljoen kijkers.

Nu heb ik, en met mij vele Nederlanders, een haat-liefde verhouding met DWDD. Het is snel, strak geproduceerd en kijkt lekker weg. De mooiste, indringende gesprekken vinden ook veelal aan de DWDD-tafel of die van Pauw plaats. Zo’n uitzending met het concertgebouworkest: prachtig. Een rubriek waarin onbekende boekhandelaars recente literaire pareltjes aanprijzen: fraai. ‘Moeilijke’ onderwerpen toch aantrekkelijk gebracht.

Dergelijke rubrieken dienen terecht als voorbeeld, maar zijn absoluut geen reden om DWDD tot het publieke paradepaardje uit te roepen. Want goed beschouwd is het programma vooral een combinatie van een amusementsprogramma en een reclameshow naar Amerikaans model (denk aan Jimmy Fallon die in zijn Tonight Show bekende mensen in ruil voor wat guitigheden hun nieuwe filmpje, boekje of whatever aanprijst.) Dat DWDD bol van de vermijdbare reclameuitingen ontleedde De Snijtafel fraai.

Dekker stelt dat hij liever een half miljoen kijkers voor een inhoudelijk programma heeft, dan een miljoen voor een amusementsprogramma. Als de staatssecretaris achter zijn woorden staat kan hij niet tegelijkertijd beweren dat De Wereld Draait Door hét voorbeeld is van hoe het wel kan. Dan zou zijn suggestie voor het nieuwe seizoen moeten zijn: laat de promotie lekker aan Humberto, ten faveure van (dixit Dekker) ‘betekenisvolle’ items. Ook al betekent dit een halvering van het aantal DWDD-kijkers.