De moderne nomade: slapen in de trein, bezittingen in een rugzak

Na een geschil met haar huisbaas besloot de Duitse Leonie Müller te verhuizen. Maar in plaats van in een nieuw appartement nam Müller haar intrek in de trein. Sindsdien reist ze stad en land af, gebruik makend van de faciliteiten die de trein biedt.

”Ik realiseerde me dat ik helemaal nergens meer wil wonen”, vertelt Müller, die daarom een landelijk abonnement nam op de Deutsche Bahn. Ze wast haar haar in de toileten van de trein en schrijft opdrachten voor haar studie terwijl ze met 130 kilometer per uur door het land suist. Ze zegt dat ze geniet van de vrijheid die ze ervaart sinds ze haar appartement opgaf. “Ik voel me thuis in de trein en kan zo veel meer vrienden en steden bezoeken. Het is alsof je de hele tijd op vakantie bent”, zegt Müller, wier belangrijkste bezittingen – kleding, haar tablet, studieboeken en een toilettas – sinds de radicale keuze in een kleine rugzak passen.

“Ik lees, ik schrijf, kijk uit het raam en ontmoet de hele tijd leuke mensen. Er is altijd iets te doen in de trein”, aldus Müller. Ook in financieel opzicht is ze erop vooruit gegaan. In plaats van 400 euro huur per maand te betalen is ze nu 335 euro kwijt aan een jaarkaart voor de Duitse spoorwegen. Maar het gaat haar niet om het geld: “Ik wil mensen inspireren om hun gewoonten en de dingen die ze normaal vinden te overdenken”, zegt ze. En zoals Müller zijn er meer mensen.

Hoewel er geen cijfers bekend zijn, verschijnen op internet steed meer blogs, die lezen als een avonturenroman: “Sinds vorig jaar juli heb ik in Rabat, Marokko; Miami, Florida; en Oakland, Californië geleefd. Ik verlaat Oakland aan het eind van de maand om naar Miami te gaan en dan voor zes maanden door naar Brazilië”, schrijft Gustav Andersson, die zijn kantoorbaan opgaf om een rondtrekkend bestaan te leiden. Andersson: ”Sommige van mijn vrienden vonden die overstap heel avontuurlijk, maar ze staan achter me”. Ook bij Müller waren de reacties overwegend positief. ”Maar sommigen voelen zich beledigd omdat ik de normale, gewone manier van leven in twijfel trek”, zegt Müller.

De keuze van Müller om te gaan leven in de trein lijkt misschien drastisch, maar zelf vind ze het wel meevallen: ”Ik forensde al veel, van huis naar de universiteit, naar mijn vriend, mijn moeder of mijn oma, die verspreid over heel Duitsland wonen.” En al verblijft Müller nu nog meer in de trein, slapen doet ze ook vaak bij haar familie en vrienden, mits de trein door hun stad rijdt. Bovendien is het voor Müller een tijdelijk experiment, dat ze ook gebruikt om inspiratie voor haar scriptie op te doen. Anders is het voor mensen als Andersson, die er een levensdoel van hebben gemaakt. Studies laten zien dat de noodzaak om te reizen endemisch is bij bepaalde persoonlijkheidtypes. Ze willen het maximale uit het leven halen en durven daarvoor risico’s te nemen. Ze geven op wat ze hebben, omdat ze op zoek zijn naar iets wat ontbreekt in hun leven.

Wat studies ook aantonen (zie de uitkomsten van een onderzoek van het tijdschrift Intelligence) is dat er een duidelijke correlatie is tussen intellect en de drang om naar elders te vertrekken. Anders gezegd: slimme mensen blijven in beweging.