Zien: dit kleine eiland heeft de hoogste bevolkingsdichtheid ter wereld

Dit is Santa Cruz del Islote, een eiland in de Caribische Zee, ongeveer 20 kilometer ten noordwesten van de Colombiaanse kust. De 1.200 bewoners leven verspreid over circa 100 gebouwen. Wiskundig gezien is de bevolkingsdichtheid hier ongeveer 100.000 mensen per vierkante kilometer – vier keer zo hoog als in Manhattan.

Debet aan die enorme mensenpopulatie zijn muggen. Op de eilanden rondom Santa Cruz del Islote zijn die namelijk in groten getale aanwezig. Maar niet op Santa Cruz, waar de wind veel harder waait dan op de andere negen eilanden van de archipel. Dat ontdekte ook een visser van het nabij gelegen Barú, die blij was van de vliegende plaaggeesten af te zijn. Nadat de visser ontspannen en uitgerust ontwaakte na een muggenvrije nacht, besloot hij te blijven. Maar hij niet alleen. Steeds meer mensen voeren naar het eiland toe en bouwden er een nieuw leven op. En zo kwam het dat het kleine eiland genaamd Santa Cruz del Islote gekoloniseerd werd. Althans, dat vertelt de lokale legende.

Iets groter dan een voetbalveld
Feit is dat het eiland binnen de kortste keren volgebouwd werd, omdat steeds meer mensen er gingen wonen. In de circa honderd gebouwen die de gemeenschap telt, wonen plusminus 1.200 eilandbewoners. Bij een oppervlakte van 1,2 hectare – iets groter dan een voetbalveld – komt dat neer op een bevolkingsdichtheid van iets meer dan 100.000 inwoners per vierkante kilometer, vier keer meer dan Manhattan. Het is er dan ook vol, erg vol. Met mensen en gebouwen. Het grootste vrije plein is er kleiner dan een halve tennisbaan. Er is geen luxe. Er is nauwelijks electricteit. De stroom die er is, afkomstig van één enkele generator, is slechts van zeven uur ’s avonds tot middernacht te gebruiken. Water wordt eens in de drie weken door de marine in containers aangevoerd. En wie een doktor nodig heeft, zoekt deze net zo vertwijfeld en tevergeefs als toeristen het strand. Toch willen de inwoners niet weg.

De burgers van Santa Cruz del Islote zijn gelukkig. Ze zeggen dat er geen geweld is op het eiland. Aan politie is geen behoefte; niemand doet hier de deuren op slot en ’s avonds kijken de bewoners graag samen naar soaps. Het leven is er rustig en aangenaam, paradijselijk zou je het kunnen noemen. Veel bewoners kunnen zich dan ook geen leven buiten het eiland voorstellen en willen er altijd blijven. Toch komt er een moment waarop zelfs de meest trouwe eilandbewoners het eiland moeten verlaten: overledenen worden op een naburig eiland begraven. Want voor een begraafplaats is op Santa Cruz del Islote natuurlijk geen plaats.

20150724_103283_1280px_santa_cruz_del_islote_houses 20150724_103283_Santa-Cruz-del-Islote1 Santa_Cruz_del_Islote_desde_Múcura islote