Terugkijken: de meest indrukwekkende tv-interviews van 2015

Ieder jaar zijn er weer pareltjes van interviews. HP/De Tijd zette de beste gesprekken van 2015 op een rijtje. 

Bram Moszkowicz bij 24 uur met..,VPRO, 23 januari
De ooit onaantastbare advocaat Bram Moszkowicz is van zijn voetstuk gevallen. En hij wordt in 24 uur met.. aan de tand gevoeld door Theo Maassen. Vrijwel direct trekt presentator Maassen ten strijde. “Als ik je zie op tv denk ik: wat een lul. Ik ben er niet trots op,” zegt hij wanneer Moszkowicz amper tien minuten binnen zit. “Het is geen compliment voor mezelf.” Moszkowicz countert door te stellen dat hij slechts vijf seconden nodig heeft om te zien of iemand deugt of niet. Of hij Maassen vindt deugen, is niet zeker, maar hij moet nog 23 uur en 50 minuten met hem doorbrengen.

Beide heren zijn op stoom, en waar men bevreesd was of de directe interviewtechnieken van Maassen in 24 uur met.. niet zouden leiden tot grote ruzies, bewijst de Brabander volledig het tegendeel. Maassen is to-the-point als het moet, maar laat zijn gasten hun verhaal doen en interrumpeert waar nodig.

Hij maakt grapjes, maar is ook een pitbull wanneer Willem Holleeder, de bekendste klant van voormalig advocaat Moskowicz, wordt besproken. Moszkowicz is van mening dat hij ethisch handelde. Maar daar snapt Maassen helemaal niets van. “Als je twintig jaar voor Holleeder werkt, weet je toch dat hij zijn geld niet verdient met aspergesteken,” is zijn repliek. Daar heeft Moszkowicz amper van terug en bewijst Maassen zijn klasse.

Arnon Grunberg bij College Tour, NTR, 27 februari
Twan Huys interviewt in de gebruikelijke collegetourstijl schrijver Arnon Grunberg met de hulp van studenten. De moeder van de schrijver is kort daarvoor overleden. De 44-jarige Grunberg vertelt dat hij op achttienjarige leeftijd zijn ouderlijk huis ontvluchtte om te ontsnappen aan zijn dominante moeder en zwijgzame vader.

Het gesprek vindt plaats in zijn oude middelbare school, waar de jonge Grunberg vanaf werd gestuurd. Huys steekt gelijk van wal. “We treffen je op een kruispunt in je leven. Je moeder is onlangs overleden. Iemand met wie je drie keer daags belde,” stelt hij. Waarop Grunberg hem aanvult: “Soms belden we wel vier keer.” Tijdens het hele gesprek draait de schrijver onrustig op zijn stoel. Hij heeft het zichtbaar moeilijk, maar hij vertelt en vertelt over zijn moeder. Zo ook over die keer dat ze rozen uit het parkje knipte en de jonge Grunberg op de uitkijk moest staan. Die zegt daarover: “Ik heb me nog nooit zo geschaamd in mijn leven.”

Maar we zien ook stukken uit een dan nog uit te zenden documentaire van de Joodse Omroep over de relatie tussen moeder en zoon Grunberg. Waarop Huys vraagt: “Is het vreemd om haar zo te zien op deze filmbeelden?” Grunberg draait nog wat op zijn stoel en een wonderlijk gesprek begint.

Klik op de afbeelding voor het fragment, embedden is niet mogelijk.

College Tour met Arnon Grunberg. Bron: NPO

College Tour met Arnon Grunberg. Bron: NPO

Arjen Lubach bij Adieu God, EO, 6 maart
In Adieu God interviewt EO-voorman Thijs van den Brink Bekende Nederlanders die van hun geloof zijn gevallen. In maart is Arjen Lubach te gast. De presentator van Zondag met Lubach is fervent atheïst en schuift dat niet onder stoelen of banken. Gewapend met Lubachs uitspraken over het geloof trekt interviewer Thijs van den Brink ten strijde. Lubach zou hebben gezegd dat geloof ‘pertinente onzin in’, poneert Van den Brink.

Je gaat er als kijker op dat moment voor zitten. Gaat het een potje moddergooien worden tussen beide heren, of gaat er echt inhoudelijk gedebatteerd worden?

Gelukkig is het tweede het geval. Er ontvouwt zich een interessant schouwspel waar zowel Lubach als Van den Brink zijn tegenstrever van zijn gelijk probeert te overtuigen. Daarbij valt op dat Van den Brink een heel gevatte en directe interviewer is. Hij laat op enkele momenten de teugels vieren, maar verliest de grip op het gesprek niet.

Van den Brink biedt Lubach de ruimte op de juiste momenten; wanneer het gaat over zijn overleden moeder. En hij is ook scherp genoeg om te verdedigen wat hij gelooft, maar zonder een predikant te zijn. Niet op zijn borst kloppend als Lubach zich even vastredeneert, maar vooral inschikkelijk als hij merkt dat hij een slag heeft verloren. Adieu God met Arjen Lubach is daarom meer dan enkel een discussie over het geloof.

Klik op de afbeelding voor het fragment.

screenshot lubach - HP
Screenshot Adieu God. Bron: NPO

Martin Simek en Sylvana Simons bij DWDD, VARA, 13 mei
Voormalig tenniscoach en presentator Martin Šimek woont in Calabrië, naar eigen zeggen in ‘de zool’ van Italië. Langs de kust, waar hij constant bootjes ziet aankomen. Hij is in mei te gast bij DWDD van Matthijs van Nieuwkerk, in de beginperiode van wat we nu de vluchtelingencrisis noemen. Šimek: “Je went eraan. Ik vang ze vaak op en geef ze een arm om op bij te komen. Ik heb zelfs vriendschap gesloten met een jongen uit Bangladesh. Je wordt er ook cynisch van, want ik zie al tien jaar bootjes aanmeren.”

Dan vraagt Matthijs: je hoeft jezelf toch niets kwalijk te nemen? Šimek antwoordt: “Nee, ik heb zelfs af en toe die zwartjes geholpen.” Dan slaat de sfeer om. Tafeldame Sylvana Simons, die zich tot dat moment afzijdig heeft gehouden, klapt erop. “Die term hè, is dat grappig bedoeld,” reageert ze vinnig. Daarop ontstaat een discussie.

Šimek reageert buitengewoon fel. “Ik heb goede intenties. Ik heb donkere kinderen.” Het blijkt uiteindelijk een misverstand, wanneer Sylvana verduidelijkt dat ze het eigenlijk nog fijner vind. “Ik heb totaal geen moeite met de term zwart. Ik zou het jammer vinden dat er een misverstand zou ontstaan. Ik heb liever dat iemand zegt zwart, dan donkergetint.” De angstige blik van Van Nieuwkerk, die geen zin heeft in een discriminatiezaak, is voor de DWDD-bashers gouden materiaal. Maar dit gesprek bewijst ook hoe dun het koord is waar we in tijden van Zwarte Pieten discussies op balanceren.

Vrienden Joost Zwagerman bij DWDD, VARA, 9 september
De zelfverkozen dood van schrijver Joost Zwagerman zond een schokgolf door het land. De directheid en abruptheid van de dood liet ons huiverend achter. Gelukkig was daar de uitzending die zijn stamprogramma DWDD aan hem wijdde. Het leverde een prachtig eerbetoon op met vrienden en bekenden van Zwagerman. “Het is op zulke momenten dat televisie fungeert als een hedendaagse kerkdienst,” schreef Jean Pierre Geelen in de Volkskrant. “De tafel van DWDD was het altaar. (…) Televisie op z’n zuiverst, zonder vals sentiment, verborgen agenda’s of andere onduidelijke bijbedoelingen.” En zo was het.

Collega’s en vrienden Jessica Durlacher, Ronald Giphart, David van Reybrouck, collumnist Peter Buwalda en museumdirecteuren Ralph Keuning (De Fundatie) en Axel Rüger (Van Gogh museum) herdenken hem, maar eren ook zijn oeuvre.

Tjibbe Joustra bij MH17: het onderzoek, KRO/NCRV, 14 oktober
Het is de dag waarop de ogen van de wereld op een loods in Gilze-Rijen gericht waren. Het onderzoeksteam van voorman Tjibbe Joustra zou het rapport rond de toedracht van de crash van rampvlucht MH17 presenteren. Later die veertiende oktober schuift Joustra aan bij Sven Kockelmann om over het onderzoeksrapport te praten. Interviewer Kockelmann doet een poging om de resultaten van Joustra’s commissie te voorzien van een burgerlijk sausje. Hij stelt de vragen die bij het Nederlandse volk opkomen rond de MH17-kwestie. Wie heeft het gedaan? Waarom durft niemand met de beschuldigende vinger te wijzen? Joustra hapt niet, maar vertaalt tijdens het interview op gedegen wijze zijn resultaten naar de taal van de gewone man.

Klik op de afbeelding voor het fragment.

Interview Kockelmann met Joustra- HP
Screenshot MH17. Bron: NPO

Vier overlevenden Bataclan bij RTL Late Night, RTL, 16 november
Humberto Tan wist vier vrienden, die in de Parijse concertzaal Bataclan waren tijdens het gewreekte concert van Eagles of Death Metal, aan tafel krijgen bij RTL Late Night. Wat de Rotterdammers Frank, Ferry, Bob en Dexter vertellen, spreekt tot ieders verbeelding.

Nuchter analyseren ze de gebeurtenissen op de dertiende november waarbij 90 concertgangers het leven lieten. “Het eerste wat ik dacht was: ik moet mijn hoofd en torso beschermen. Je zoekt meteen dekking achter andere mensen, heel raar. Ik lag bovenop een stapel mensen en zocht dekking achter ze,”  zegt Frank. Bob vult aan: “Je wilt graag achteraf zeggen dat je als een held anderen probeert te helpen, maar op zo’n moment denk je alleen aan jezelf.”

Er ontvouwt zich een nuchter, maar heftig ooggetuigenverslag. De vrienden dachten dat het eerst om een overval ging. Het besef kwam pas toen de schutters de wapens op het publiek richtten. “Het leek wel of ze een highscore probeerden te halen. Zo koelbloedig gingen ze te werk,” vertelt Dexter. Presentator Humberto Tan voelt het gesprek goed aan en stuurt soms bij waar nodig, maar laat vooral het verhaal van de vrienden lijdend zijn.Het is een vorm van maatschappelijke rouwverwerking, maar ook gedegen nuchtere televisie.

Adele in Adele & De Leeuw, VARA, 12 december
Wie herinnert zich dat mollige Britse meisje met die prachtige stem bij Mooi Weer De Leeuw niet ? De dan nog onbekende zangeres Adele speelt in het programma van Paul de Leeuw in 2008 het nummer Chasing Pavements en wordt in de jaren die volgen een wereldster. Ze komt na dat bezoek in 2008 nog een paar keer terug in shows van De Leeuw, maar de twee hebben elkaar sinds 2010 niet gezien. Tot eind 2015, wanneer De Leeuw in Londen uitgenodigd wordt om de zangeres te interviewen.

Vlak voor het daadwerkelijke interview in een steriele BBC-studio zien we De Leeuw zich omkleden in de wc’s (‘Where Graham Norton shits’), zien we de strakke regie rond zo’n interviewdag en zien we Adele robotisch vragen van een Canadese tv-ploeg beantwoorden. Het lijkt op het eerste oog een saai verplicht nummertje voor de zangeres.

Hoe anders is het gesprek tussen De Leeuw en Adele. De Nederlandse equipe heeft een adventkalender mee en de vragen hangen af aan welke hokjes geopend worden tijdens het gesprek. Er wordt gelachen, maar ook gepraat over Adele’s voorliefde voor Amy Winehouse en Barbra Streisand en het winnen van de Oscar voor beste filmmuziek. Door archiefbeelden van eerdere ontmoetingen en klassiekers als Rolling in the Deep en de duetversie van Make You Feel My Love tussen Adele en De Leeuw is Adele & De Leeuw een interview dat perfect is voor na het kerstdiner.

Klik op de afbeelding voor het fragment.

Adele en Paul de Leeuw
Adele en Paul de Leeuw. Bron: VARA