Onze fascinatie voor de oudste mens sterft in ieder geval nooit

Het voelt steeds weer aan als een déjà vu, het overlijdensbericht van de oudste man of vrouw. Dinsdag stierf de oudste man ter wereld, een 112-jarige Japanner. Hij was sinds juli 2015 de oudst levende man ter wereld. Toen overleed landgenoot Sakari Momoi, ook 112. Iedere keer weer haalt zo’n bericht de kranten. Hebben we last van recordzucht?

Het verjaren en overlijden van ‘de oudste mens’ neemt sinds jaar en dag een vaste plek in op nieuwssites en in de kranten. Het fenomeen kan bovendien ook nog eens opgedeeld worden in man, vrouw, Nederlands, ooit of op het moment – en ja, die factoren kan je ook weer met elkaar combineren, doet u zelf het rekenwerk maar. En natuurlijk wordt er bij ieder sterfgeval ook weer een nieuwe titeldrager geboren. En, ook nieuwswaardig: volgens een Spaans onderzoek gaan titelhouders ook nog eens váker dood dan voorheen.

Zo vreemd is het natuurlijk niet, de mens is een sterfelijk wezen en er is er altijd wel eentje de oudste. Waarom wordt het dan toch elke keer als nieuws gebracht? Nieuwsmedia houden bij het selecteren van nieuwsberichten rekening met de nieuwswaarde van een bericht. Het onverwachte, het exclusieve of het opmerkelijke doet het goed bij de lezer.

Dat een man op 112-jarige leeftijd overlijdt valt geenszins onverwacht te noemen. Yasutaro Koide was oud en overleed aan de gevolgen van hartproblemen en een longontsteking. De overledene is geen echte bekendheid en woonde helemaal in Japan. Met andere woorden: volgens de mediawetten niet per se interessant voor de Nederlandse nieuwsconsument.

Lijm
Is het dan misschien het feit dat het om records gaat dat het exclusief en nieuwswaardig wordt? Als we het Guiness Book of Records (sinds 1955) mogen geloven staat het record oudste mens samen met het ‘het zwaarste object opgeheven met lijm’ op de lijst van meest frequent verbroken records. En dus een van de records die de meeste aandacht krijgt.

Bron:
Bron: Fivethirtyeight

De interesse in de oudste mensen zien we al vroeg terug in de geschiedenis. Methusalem zou volgens de Hebreeuwse Bijbel zelfs 969 jaar oud geworden zijn, waar we de zegswijze ‘zo oud als Methusalem’ aan te danken hebben. De Fontein van de Eeuwige Jeugd en de zoektocht naar het eeuwige leven in zijn algemeenheid is al jaren onderwerp van fictie en kunst.

Hoe ouder, hoe interessanter. Als we kijken naar de meting van de oudste mens ter wereld, begin jaren vijftig, zien we dat de titelhouders met het jaar ouder werden. Er zullen er nog velen volgen, en een ding is zeker: onze fascinatie voor ouderdom zal niet met hen sterven.