Waarom het deep web en dark web niet één en hetzelfde zijn

Wist u dat maar tien procent van alle websites te vinden is via zoekmachines? Het overige gedeelte behoort tot het even befaamde als beruchte ‘diepe web’. Anders dan u misschien zou denken bestaat dit niet alleen uit drugshandel en een marktplaats voor huurmoordenaars. Het overgrote deel van de sites die u niet via een zoekmachine vindt is volkomen legaal.

Zie de zoekmachine als een index van websites. Google, Yahoo en andere bedrijven gebruiken software die na het opnemen van een webpagina in de database, de pagina’s waar de desbetreffende webpagina naar doorverwijst toevoegt. Zo kan een zoekmachine een grote database aanmaken, maar die is gelimiteerd. Pagina’s waarop je moet inloggen – zoals uw internetbankierpagina – zijn niet te vinden via Google. Ook kan een website zo zijn ingesteld dat-ie niet gevonden mag worden.

Natuurlijk zijn ze er wel die bekende digitale zwarte delen van het internet, waar de contactgegevens van huurmoordenaars en kinderporno in omloop zijn. Dit wordt ook wel het ‘dark web‘ genoemd. Deze illegale websites maken onder andere gebruik van Tor, een service die websites anoniem op een server host.

Er maken ook iets minder duistere sites gebruik van het Tor-netwerk, zoals Sci-Hub, dat is opgericht om studenten gratis toegang te geven tot academische papers, en WikiLeaks.

Ziet u deze opfriscursus van het Amerikaanse Mashable, waarin het verschil tussen het deep en dark web nog eens wordt uitgelegd: