Op de koffie bij Johan van der Velde en Johnny Rep

Vraag me niet waarom, dat duurt eenvoudigweg te lang om uit te leggen, maar vorige week zat ik samen Johan van der Velde en Johnny Rep aan één koffietafel in het wonderschone Sevilla. Twee levende legendes. In hun tijd, op hun  vakgebied, de besten ter wereld. Om later, na hun actieve carrière, een sociale buiteling van behoorlijke omvang te maken. Laat ik het zo zeggen: zowel Van der Velde als Rep heeft de zelfkant van het leven leren kennen. Ieder op zijn manier. En niet zo’n klein beetje ook.

Op de filmrol van mijn telefooncamera zie ik dat we in Parque de Maria Luisa zaten, op een steenworp van Plaza de España. En, nog veel belangrijker, vlakbij de finish van de eerste etappe van de Ronde van Andalusië, ook wel de Ruta del Sol genoemd. Johan van Velde is namelijk helemaal terug in het wielrennen, als chauffeur van de Roompot-bus, door Rep steevast ‘de Roompotjes’ genoemd. “Ik wilde graag weer wat gaan doen in het wielrennen,” zegt Van der Velde. “Niet als ploegleider hoor of zo, maar gewoon. Toen vroegen ze bij Roompot of ik een grootrijbewijs had.”

Even wennen
Nou, dat had hij en prompt werd Van der Velde aangesteld als buschauffeur. Was in het begin best even wennen, zegt Van der Velde, zo’n groot gevaarte de boot naar Mallorca op draaien bijvoorbeeld, maar tegenwoordig dendert hij onverdroten door heel Europa. Hij komt uit de haven, zegt Van der Velde. Daar ging hij werken, afgekickt van de stimulantia waar hij als renner verslaafd aan was geraakt. Vroeg opstaan en hard werken luidde het devies. En daar was niks mis mee. Maar het was als kleine zelfstandige niet langer rendabel, zegt hij. Met de komst van werknemers uit veelal Oost-Europese landen kelderde z’n uurprijs onder de dertig euro en daar wilde Van der Velde zich niet langer voor laten afbeulen. Hij vertelt het hele verhaal open en clean, zoals hij is. Wars van enige opsmuk. Hoe zeggen de Engelsen dat ook alweer? What you see is what you get. Van der Velde draagt een spijkerbroek en een t-shirtje met daarover een trainingsjack van de Roompotjes. Hè, nu doe ik het zelf ook. Rep heeft voor de gelegenheid, zo halverwege februari, een korte broek aangetrokken.

Net geen wereldkampioen
Hier zitten twee mannen, die allebei net geen wereldkampioen zijn geworden, zegt een tafelgenoot. Rep corrigeert onmiddellijk. “Ho, ho, volgens mij hebben we met Ajax in 1972 de wereldbeker gewonnen hoor, van Independiente.” Die wedstrijd betekende zijn grote doorbraak. Rep scoorde tweemaal. Van der Velde werd nooit wereldkampioen, dat klopt. En Joop Zoetemelk wel. Maar dat was weer door toedoen van Johan van der Velde.

Ze hebben elkaar vijf jaar geleden leren kennen, als ploeggenoten van het Sterrenfietsteam. “Het klikte eigenlijk meteen tussen ons,” zegt Rep. Van der Velde: “Ik ben een echte voetbalfan. Johnny Rep was één van mijn helden, naast Cruijff, Neeskens en Krol. Hoe apart is het dan om nu samen mooie toertochten te maken? Over de Mont Ventoux en de Stelvio, erg leuke tochten. Maastricht-Leuven-Maastricht was de laatste rit. Steeds als het even omhoog ging, keek Johnny me vragend aan. Met plezier heb ik hem op die momenten een duwtje gegeven.”

Wederzijds respect
Het respect blijkt volkomen wederzijds. Rep: “Het klikte eigenlijk meteen goed tussen ons. Via Johan heb ik Jan Janssen en Joop Zoetemelk leren kennen, hartstikke gave gasten. Voor de manier waarop Johan zijn leven weer heeft opgepakt, kan je alleen maar heel veel bewondering hebben. Moet je toch eens kijken! Hij ziet er uit om door een ringetje te halen?”

IMG_1727
Johan van der Velde en Johnny Rep aan de koffietafel

Van der Velde slaat een laatste slok cola achterover, zegt dat hij zijn haar nog altijd niet verft (een klein inside-grapje tussen de twee volkshelden) en verontschuldigt zich. Hij moet naar de bus. De vooruit gereisde verzorgers arriveren zo en dan moet hij ‘open’ zijn. Over wat er met Johnny Rep allemaal is gebeurd na zijn voetbalcarrière ga ik een boek schrijven.