De lach van Niki Terpstra kan nooit ver weg zijn

Met open mond en geen tand te zien. Het gebeurt Niki Terpstra zelden. Meestal lacht hij zijn tanden bloot, of zien we hem met een grijns van oor tot oor. Maar afgelopen woensdag trok Terpstra een blik die we niet van hem kennen. Lippen getuit, bril voor zijn ogen, en met moeite zijn shirt dicht voor de teamsponsor. Hij had zojuist de 48ste editie van de GP Le Samyn gewonnen, maar lachen lukte niet. Niet gek na een koers waarin slechts 28 renners van de 188 renners de finish haalden.

In de openingskoers van het Waalse wielerseizoen sprong Terpstra in de 202 kilometer lange rit aan het eind op de pedalen. Met nog vijftien kilometer voor de boeg bereikte hij de finish in Dour helemaal alleen. Zestien kasseistroken, hondenweer en talloze valpartijen hadden hij en zijn collega-renners erop zitten toen de man van de grote grijns als eerste over de streep reed. Maar de lach bleef weg.

“Het laatste rondje was het zwaarst,” laat Terpstra na afloop van Le Samyn weten. Terpstra, winnaar van Parijs-Roubaix in 2014, had zojuist dertien mede-vluchters achter zich gelaten. Overlevers, als we naar de blik van Terpstra kijken, en zijn woorden geloven. “Ik moest blijven gaan want Thwaites hing er maar 10, 15 seconden achter. Ik heb tot op 100 meter van de streep vol doorgereden. Het waren geen fijne omstandigheden, maar die maakten wel de koers. Vanaf de start was het een afvalrace.”

‘Een zeer zware koers’, moet Terpstra – net verwoord – gedacht hebben. Het verklaart de even verdwenen lach van Niki Terpstra. De grijns die we kennen van zijn interviews op camera, de grijns die we kennen van zijn (etappe)overwinningen in de Ronde van Qatar, Dwars door Vlaanderen, de Ronde van Wallonië, de drie keer dat hij zich kroonde tot nationaal kampioen en na zijn successen op de baan. Een rij wit die een tandpastamerk met liefde als uithangbord zou gebruiken.

Binnen, over de finish, in de bus, of misschien al eerder, moet precies die lach tevoorschijn zijn gekomen. En hopelijk gaan we die tijdens of na de voorjaarsklassiekers nog maar wat vaak zien. De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix daar zal hij weer hoog op de lijstjes van topfavorieten staan. Terpstra vindt het prima, hij maakt verwachtingen al jaren waar, lachend.

Chantal Blaak, winnaar bij de vrouwen, stond overigens vrolijker op de foto. 

Meer leuke content? Like ons op Facebook