Deze onterecht afgekeurde doelpunten tellen deze sportzomer wél

27 juni 2010, het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika is in volle gang. De achtste finale gaat tussen Engeland en Duitsland. Frank Lampard vuurt namens Engeland een schot van geruime afstand op het doel van Manuel Neuer. Het is minuut 38, de Engelsen staan op dat moment 2-1 achter. Het kiezelharde schot belandt op de onderkant van de lat. Het projectiel valt vervolgens naar beneden, overduidelijk achter de doellijn. Iedereen in het stadion in Bloemfontein heeft het gezien. Iedereen, behalve de scheidsrechter.

Zelfs de thuisblijver kon in de eigen woonkamer, in de kroeg, of waar dan ook op televisie zien dat de bal de doellijn duidelijk had gepasseerd. De volgende spelsituatie was nog nauwelijks afgelopen of de herhaling werd getoond. Bondscoach Fabio Capello stond al met beide armen in de lucht te juichen. Nog vóór de bevestiging, bracht de regie het lijdend voorwerp zelf in beeld. De arme man, Jorge Larrionda uit Uruguay, had hét moment van de wedstrijd gemist. Maar kon hij er iets aan doen? Nee. Hij had het simpelweg niet gezien.

Slechts zes jaar geleden waren er wel camera’s beschikbaar in de voetbalstadions, legio zelfs, maar daar deed men niets mee. Het hawk-eye-systeem werd in het al tennis gebruikt, niet in het voetbal. Enkele maanden voor aanvang van het WK 2010 in Zuid-Afrika, liet de FIFA (u kent de organisatie van een corruptieschandaal) nog maar eens weten géén technische hulpmiddelen te willen.

Nu, zes jaar later, is het dan eindelijk zover dat het hawk-eye-systeem is geïntegreerd in de voetbalwereld. Het duurde even voordat ‘het juiste systeem’ werd gekozen, maar uiteindelijk is dan toch het wiel opnieuw uitgevonden. Tijdens het wereldkampioenschap in Brazilië, twee jaar geleden, toonde doellijntechnologie al dat het systeem werkt. Een doelpunt van Fransman Karim Benzema tegen Honduras werd door het systeem goedgekeurd; een juiste beslissing.

De voetballers mogen in hun handjes knijpen: komende sportzomer wordt het hawk-eye-systeem in het héle zestienmetergebied gebruikt, en niet alleen op de doellijn. En, het is nog niet gedaan met de pret: zowel tijdens het Europees Kampioenschap in Frankrijk als tijdens de equivalent in Zuid-(en Midden-)Amerika wordt het systeem gebruikt.

Het voetbal wordt vanaf nu een stukje eerlijker. In Nederland is tot nu toe één systeem actief, per toerbeurt in verschillende stadions. Dat mag toch snel meer worden, getuige onderstaande doelpunten en de verwarring daarom heen.