Opmerkelijke methode: deradicalisering door porno

In de zoektocht naar een verklaring voor de radicalisering van jongeren en hun aansluiting bij terroristische organisaties zoals IS, is een eenduidig antwoord lastig te vinden. Frustratie, boosheid, naïviteit kunnen meespelen. Een vraagstuk van soortgelijk gewicht is dat van deradicalisering. Een Britse deskundige heeft wel antwoord.

Opmerkelijke problemen vragen opmerkelijke oplossingen. En die zouden weleens gevonden kunnen worden in de frustratie van de jonge mannen die zich aansluiten bij een terreurgroepering. Deze jongeren van repliek dienen met steekhoudende argumenten zal weinig tot geen effect hebben, immers, alles wat vanuit de kant van ‘de ongelovigen’ aangedragen wordt, kan gemakkelijk met dit argument weggewuifd worden.

Terwijl de geïndoctrineerde (terreur)jongere overal een antwoord op lijkt te hebben, kan het verdorven Westen misschien toch een kleine invloed hebben op deze groep. Gisteren werden accounts van IS door hackersnetwerken 4Chan en Anonymous overspoeld met, jawel, pornografie. In eerste instantie een grap van jewelste, maar wellicht eentje die meer effect heeft dan aanvankelijk gedacht. Joshua Stewart, van een Britse denktank, pleit in de krant The Independent voor meer porno. Met als voornaamste argument: tegengas bieden.

Counter-culture, zo redeneert Stewart, kennen we uit de Sovjet-Unie, toen gesmokkelde onderdelen van de andere kant van het IJzeren Gordijn (muziek, films) steeds meer waarde kregen. Ook op de grens tussen Noord -en Zuid Korea wordt deze methode gebruikt, onder meer met ballonnen met pamfletten die het goede leven in het zuiden promoten. De Rolling Stones-platen van nu zouden pornografisch materiaal kunnen zijn.

Nu is het natuurlijk naïef om te denken dat een pornografie op de korte termijn af gaat rekenen met het verstikkende klimaat dat IS heeft opgezet voor iedereen die zich bij de organisatie heeft aangesloten, want ook de Sovjet-Unie brak niet uit elkaar doordat de jongeren daar af en toe een plaat van The Stones in handen kregen. Maar alle beetjes helpen, en een stortvloed aan informatie waar de radicale sympathisanten van IS geen antwoord op hebben is altijd nog beter dan al die gelikte, gruwelijke propagandavideo’s uit de geoliede propagandamachine van IS zelf.