Must have: de wastas, voor fashionista (m/v) én asielzoeker

Wekelijks neemt HP/De Tijd de wereld voor mode en trends kritisch onder de loep.

Dure Bag
Het kan bijna niet anders dan dat Balenciaga-voorman Demna Gvasalia elke keer weer in zijn vuistje lacht als hij iemand in zijn peperdure maar spuuglelijke DHL-shirtje ziet lopen – dat bij de webshop van het koeriersbedrijf overigens voor een paar euro te koop is. Nog gekker maakt hij het met de it bag du saison, de gigantische gestreepte ‘wastas’ maar dan in leren uitvoering: de Bazar Bag. In de oorspronkelijke één-euro-uitvoering een must have voor iedere asielzoeker, voor twaalfhonderd euro bungelt hij komend runway season aan de arm of schouder van elke modeblogster of fashionista (m/v). Best wel een leuk ding, hoor en ontzettend tongue in cheek natuurlijk, maar ergens heb ik ook wel weer medelijden met die popjes die er natuurlijk volgend seizoen nog niet dood mee aangetroffen willen worden. En wat moeten ze er dan mee? Aan een asielzoeker geven? Ik zie het nog niet gebeuren.

Dan was de trend van een jaar of twaalf geleden om – althans in Amsterdam en omstreken – opeens met zo’n grote rode Dirktas te lopen eigenlijk veel tongue in cheeker. Een statement tegen en een knipoog naar de mode-industrie en haar slaafse volgers, als het ware. Totdat iederéén er mee ging lopen en de lol er weer af was. Maar daar kon je tenminste dan nog je oude kranten in bewaren.

Pin ’n patch
Dat – althans in modisch opzicht – de jaren negentig weer helemaal terug zijn, juich ik van harte toe. Ik ben gek op geruite hemden, Allstars en sweatshirts met afgeknipte boordjes. Ik ben ze gewoon altijd blijven dragen en nu lijkt het of ik ineens heel hip ben. Ha! Maar het allerleukste is toch wel de terugkeer van de patches en pins om je (spijker)goed mee te versieren. Wat een kleurige vrolijkheid! Gucci heeft geweldige jeansjacks in zijn ready-to-wear-collectie van dit najaar en in New York werd deze maand een heuse patches- en pinstentoonstelling gehouden waarbij tout de hippe incrowd zich bepatched en bepind acte de présence gaf. Zo makkelijk was het nog nooit om bij de modeles te zijn! Als je dat tenminste wil, natuurlijk. En ja, ik wil en die patches zijn werkelijk overal voor een habbekrats te koop: bij de Action, de Hema, op Marktplaats en de markt. Naaien hoeft niet eens, je strijkt ze er zo op. Pins vind je tegenwoordig ook weer overal en wil je behalve modieus ook nog intellectueel overkomen, check dan deze boekomslagpins op Etsy. Zelf maken kan ook, bijvoorbeeld deze emoji-pins van shrinky dinky (weet je nog?)  Oww! Had ik al gezegd dat de jaren negentig weer helemaal terug zijn? *zich kind in speelgoedwinkel voelt* 🐬🌺🌞🌈

Pins and Patches Season… #aliceandolivia #pins #patches #denim #personalshopper

Een foto die is geplaatst door Eliza Stylista (@elizastylista) op

big-americans-pizza-hawaii

Hou je smoothie
Voedseltechnisch ben ik niet erg onderlegd. Wat mij betreft komt de pizza het dichtst in de buurt van de Schijf van Vijf. Maar soms heb ik weleens zo’n bui en ga ik opeens ‘gezond’ eten. Met smoothies en ontbijtgranen en dat soort shit. Maar dat schijn ik volgens voedingsexperts dus helemaal verkeerd te doen. Pfff.
Ontbijtgranen bevatten ontzettend veel suiker en zijn vaak geproduceerd met veel vet en olie. Je ontbijtje tikt dan al snel de 300 calorieën aan en dan moet je nog de hele dag. Op groente- en fruitsmoothies lijkt weinig aan te merken, maar de voor je stofwisseling zo belangrijke vezels verdwijnen zo goed als helemaal en vooral bij een gecombineerde fruitsmoothie krijg je een enorme lading suiker naar binnen. Idem bij de yoghurts met een vruchtensmaakje. Afgezien van de kunstmatige smaakstoffen: suiker, suiker, suiker. En zo kan je nog wel even doorgaan. Vitaminewater? Hahaha! Suiker. En vitamine ho maar. Energierepen? Nope. Meergranenbrood? Zegt helemaal niks, alleen dat er twee granen of meer in zitten.
Met een beetje gezond verstand liggen de alternatieven voor de hand: vers fruit, noten, kraan-of mineraalwater met citroen, limoen of munt en een ouderwetse volkoren boterham. En ’s avonds uiteraard een pizza Hawaï. Met extra ananas.