Hoe Trump in ’93 zijn eigen belastingvoordeel creëerde

Al langer doet het gerucht de ronde dat presidentskandidaat Donald Trump al achttien jaar geen inkomstenbelasting betaalt. Amerikaanse media sloegen aan het graven. Wat bleek? Trump maakte een aanpassing van de belastingwetten in de VS mogelijk, waar hij later zelf rijkelijk van profiteerde.

In een video uit 1991 is te zien hoe Donald Trump een groot pleitbezorger was van belastingvoordelen voor ondernemers die in vastgoed investeren. In zijn betoog pleit hij voor een hoger belastingtarief voor de allerrijksten, om zo een prikkel te genereren, die hen moet stimuleren om meer te investeren in onroerend goed. Dat zou een reactie zijn geweest op het beleid van toenmalig president Reagan, dat grote verliezen teweegbracht onder ondernemers in de vastgoedmarkt.

De tekst loopt door onder de video.

Mede door een grootscheepse lobby onder leiding van Trump en andere vastgoedmagnaten werden uiteindelijk in 1993 twee aanpassingen in de belastingwet aangenomen. De eerste behelsde het aftrekken van verlies in onroerend goed op ander inkomen, de tweede maatregel betrof het niet als inkomsten op hoeven geven van schulden, als deze geheel of gedeeltelijk kwijt werden gescholden.

Deze aanpassingen in de Amerikaanse belastingwet waren voor The Washington Post reden genoeg om te stellen dat Trump uiteindelijk fors heeft geprofiteerd van de wetswijziging die hij zelf mede mogelijk maakte. Naar aanleiding van een gelekt belastingdocument uit 1995 onthulde The New York Times al dat Trump mogelijk achttien jaar geen inkomstenbelasting heeft betaald, omdat hij – conform de (nieuwe) Amerikaanse belastingwetgeving – een verlies van 916 miljoen dollar in de jaren ’90 in de daaropvolgende jaren kon aftrekken van zijn inkomsten.

The Washington Post stelt nu dat de casino’s die Trump in de vroege jaren ’90 bezat, hem hebben opgezadeld met een enorme schuld waarvan een deel door zijn schuldeisers is kwijtgescholden. En dat hoefde hij volgens de nieuwe, aangepaste regels niet als inkomsten bij de belastingdienst op te geven. Daardoor kon hij het verlies dat hij draaide op de casino’s aftrekken van andere inkomstenbronnen, zoals zijn vastgoedprojecten. Met deze kunstgreep wist Trump dus (mogelijk) achttien jaar lang te voorkomen dat hij belasting moest betalen. Overigens is dit, zo schrijft ook The Washington Post, enkel een theorie, want zonder de belastingadministratie van Trump in te kunnen zien is het onmogelijk na te gaan hoe de vork werkelijk in de steel steekt.

Volgens Trump zijn de kolossale verliezen uit de jaren ’90 te wijten aan de ‘gigantische neerwaartse spiraal waarin de economie in die tijd verkeerde’. Een recessie die in de woorden van Trump veel schrijnender was dan de grote depressie uit eind jaren ’20, begin ’30. Daarmee gaat hij evenwel voorbij aan het feit dat in de jaren ’20 van de vorige eeuw sprake was van een krimp van de economie met 25 procent, een werkloosheid van eveneens 25 procent en het omvallen van ongeveer de helft van de Amerikaanse banken, een fenomeen dat zich in de vroege jaren ’90 allerminst heeft voorgedaan.

Veeleer zijn Trumps verliezen in die tijd te wijten aan het feit dat hij geld leende in een economisch slechte tijd tegen een veel te hoge intrestvoet – wel 14 procent -, hetgeen hem uiteindelijk duur kwam te staan. Gelukkig had hij een vader die Donald Trumps zakelijke onkunde met klinkende munt wist te betalen en waren zijn schuldeisers bereid een lagere rentevoet en een langere terugbetaaltijd te accepteren. Geen al te beste ondernemer, dus. Maar wel een ijzersterke lobbyist.