Tegenwoordig mag je zelfs nazi’s geen nazi meer noemen

Ik kwam deze week terug van vakantie, zette het nieuws aan en het was alsof de films Raiders of the Lost Ark en Inglourious Basterds samen voor een promotiestunt het hele internet hadden overgenomen. Het waren niet eens ‘wir haben es nicht gewusst’-nazi’s die in 1940 ergens Heil Hitler hadden geroepen, omdat ze eigenlijk alleen maar boos en bezorgd waren. Nee, dit waren oprechte swastika zwaaiende, genocide-verheerlijkende nazi’s die geloven in een superieur blank ras.

Je zou toch verwachten dat we met zijn allen unaniem zouden kunnen zeggen dat dit een hele slechte ontwikkeling is. Niet per se een uitspraak die genuanceerd zou moeten hoeven worden. Maar nee, de leider van de vrije wereld vond het heel belangrijk om te benadrukken dat beide kanten van de zaak belicht moesten worden. Er zaten namelijk geweldig leuke en goede mensen tussen de Blud und Boden-schreeuwerds.

Terwijl Amerikaanse politici en media de moeite namen om te laten zien dat zij wél begrepen dat er geen enerzijds-anderzijds-argument te bespreken valt aan nazisme, pakten we het in Nederland anders aan. Wij wilden benadrukken dat die antifascisten ook geen frisse types waren, dus dat Donnie Trump daar eigenlijk ook wel een punt had. Sterker nog, we haalden de extreemrechtse haatblog Breitbart in onze nationale nieuwsmedia aan als bron om antifascisme te duiden. We moesten natuurlijk wel een genuanceerd beeld geven.

De naam van het beestje
De vele kanten van het verhaal werden volop belicht de afgelopen week. Wij kregen een column van Leon de Winter, die ‘de demoniseermachine’ als belangrijkste dreiging aankaartte. Iedereen die het niet eens is met ‘linkse politiek en linkse media’ zou zomaar zonder enige indicatie uitgescholden kunnen worden voor racist, joden- of vrouwenhater. Ik klikte een filmpje weg waarin een man pleitte voor een nieuwe genocide. Zou ik hem een nazi mogen noemen? Of demoniseerde ik hem dan?

Omroep Max vroeg zich af wat de invloed van Trump is in Nederland en Wierd Duk mocht uitleggen dat het voor zoveel mensen die op Trump en Wilders stemmen zo’n verademing is om zichzelf vertegenwoordigd te voelen door hun leider, omdat ze altijd te horen hebben gekregen dat ze niet deugen. Ze hebben er genoeg van om alsmaar uitgemaakt te worden voor racist, xenofoob, of voor nazi. Echte nazi’s, zo schrijft Theodor Holman, zijn trots op hun racisme. De rest van de keren dat mensen het hebben over discriminatie is er sprake van ‘de polemiek van de valse beschuldiging’. En dat is naar en gemeen en doodt de discussie.

Zo ver zitten we dus in het rechtse frame in Nederland. Zelfs op het moment dat mensen letterlijk oproepen tot een genocide, en anderen vertellen dat ze een minderwaardig ras zijn, wordt ons gevraagd om rekening te houden met hoe vervelend het is voor hen om een nazi genoemd te worden. Zelfs wanneer er een vrouw wordt doodgereden door een terrorist terwijl ze demonstreert voor gelijkwaardigheid, moeten we benadrukken dat links heus geen lieverdjes zijn.

Extreemrechts
Ik zag vandaag een interview waarin aan een lid van de KKK werd gevraagd of hij een racist was. Zijn antwoord was nee. Hij wilde wel aan de gekleurde journaliste tegenover hem uitleggen dat ze ‘mensen zoals haar weg zouden branden’. Een video van Vice liet een skinhead zien die van zichzelf vindt dat hij geen racist was. Racisme was volgens hem wanneer je denigrerende termen gebruikt tegen anderen. Maar dat had niets te maken met dat hij mensen uitschold voor ‘negers’ en ‘paki’s’, dat was gewoon zijn mening en dat mocht hij vinden. Tot zover dus de theorie van Holman.

We begrijpen allemaal dat het problematisch is om het aan splintergroeperingen over te laten wie er een nazi is en dus het zwijgen moet worden opgelegd. Maar misschien is het een nóg slechter idee om de definitie van extreemrechts over te laten aan mensen wiens idee van gelijkheid is dat de joden, zwarten, vrouwen, gehandicapten, homo’s en buitenlanders hun plek moeten kennen. Natuurlijk zijn er minder nazi’s op het internet, als we ze geen nazi’s meer mogen noemen. Maar ik vind persoonlijk een tijdlijn vol met mensen die praten over omvolking en superieure rassen en culturen, die fantaseren over de oplossing voor ‘het moslimprobleem’, een stuk enger dan de mogelijkheid dat ik ooit, al dan niet onterecht, van racisme word beschuldigd.