Postzegelstukjesbakkers

Sta mij even een ontboezeming à la Leo Beenhakker en Wim Kieft toe. Ik word zo moe van al die historische terugblikken over voetbal op sociale media.

Vrij naar Beenhakker: “Laten we daar toch mee ophouden, alsjeblieft.”
Vrij naar Kieft: “Die postzegelstukjesbakkers op voetbalwebsites gaan ook in zichzelf geloven, of niet dan?”

Als je op Facebook al die voetbalpagina’s liket en volgt, zoals Voetbalzone, Voetbalprimeur, FCUpdate, The Sports Bible, Sportnieuws.nl, Staantribune… Tja, dan roep je het natuurlijk over jezelf af. Dan is het eigen schuld. Goed, heb ik dat alvast zelf vastgesteld.

Taggen

Maar ze zijn bijna net zo erg als de welbekende kom-in-actie-voor-meer-verkeer-op-onze-website-berichten: “Tag die vriend die ook denkt dat hij Cristiano Ronaldo is.” Of: “Wie van jouw ploeggenoten is op het veld net zo’n slager als Pepe?”

Alles is nieuws. Als Dennis Bergkamp in een interview met Voetbal International het vertrek van trainer Peter Bosz laakt, dan verschijnt er eerst één ronkende uitspraak uit het stuk op de plakwebsites. En gedurende de week zien we de Non-Flying Dutchman voortdurend weer op het toneel verschijnen. Met weer een uit de context getrokken of rammelende kop erboven.

En als er dan eens geen verhaal met Bergkamp afgedrukt staat – want laten we eerlijk zijn, die zijn ook best zeldzaam – kunnen de websites altijd nog terugvallen op zijn prestaties uit het verleden. Zoals: “Vandaag precies 11 jaar geleden hield één van Nederlands beste voetballers aller tijden het voor gezien.”

Bij gebrek aan nieuws van vandaag. Dan maar 11 jaar geleden vandaag. Het is die nooit aflatende zucht naar clicks die wat geld van adverteerders in het laatje brengt.

Zelfs al heeft de datum niets met de gebeurtenis te maken, mag dat de pret niet drukken. “9 januari 2012, een dag die fans van Arsenal nooit zullen vergeten. Thierry Henry luistert zijn rentree met een typisch ‘Henry-doelpunt’ op! KIPPENVEL!” Voetbalzone deelde het moment eind juli 2017.

Het hoeven ook niet eens per se pareltjes van doelpunten te zijn, zag ik. Zo schoof pasgeleden presentator Gary Lineker in boxershortkostuum in beeld. Hij opende vorig seizoen, zoals beloofd, in zijn onderbroek Match of the Day omdat Leicester City kampioen was geworden.

Transferdeadline en Oranje

Vandaag – geef ik u alvast op een briefje – kunnen we naast de mooiste duels tussen Frankrijk en Nederland de meest adembenemende (!) transfers op de valreep verwachten. Bij deze een paar transferdeadlinesuggesties: Angelos Charisteas van Ajax naar Feyenoord. En doelman David de Gea natuurlijk. Die ging juist níet naar Real Madrid vanwege een stotterende fax.

‘Opdat wij niet vergeten’, zal het adagium wel zijn.

Laatst zag ik de slalom van Zlatan Ibrahimovic weer in zijn laatste wedstrijd voor Ajax, tegen NAC Breda. Eerst dankzij Voetbalzone en FC Update. Een uur later ook nog via Staantribune. Dat laatste medium was trouwens wel het origineelst. Zij lieten een filmpje zien, gemaakt door een supporter vanaf de tribune, met eigen ‘deskundig commentaar’. “Geven. GEVEN! GEEF NOU! Ge-véééén.”

Zouden ze elkaar nadoen of hebben ze allemaal een redacteur in dienst die een Excel Sheet fulltime behangt met historische voetbalfeitjes?

Maar ergens, ergens kan de melancholicus in mij, die overigens sterk aanwezig is, de willekeurige mijmeringen over prachtvoetbal uit het verleden ook wel bekoren. En blijkbaar ben ik niet de enige. In tijden van 220 miljoen euro voor Neymar en plastic zaalvoetbal in Nederlandse stadions voelen die redacteuren ook de behoefte nostalgisch terug te grijpen in de kaartenbak van de historie.

Zeker nu. Na het afscheid van Francesco Totti bij AS Roma en Mister PEC Zwolle Bram van Polen een vertrek naar Australië overweegt. De clubheld verandert in een breedsnuithalfmaki of karetschildpad. Een dier dat op de rand van uitsterven staat.

In dat licht is uitgebreide bezinning over het doelpunt van Bergkamp tegen Argentinië, de pirouette tegen Newcastle United of zijn stift tegen RKC Waalwijk nog zo gek niet.