Dat waren nog eens tijden. In oktober 1971 zei Marcus Bakker dit tegen Tweede-Kamervoorzitter Van Thiel: “Ik had me voorgenomen, meneer de voorzitter, niet te discussieren met politieke onderkruipsels.” Daarmee bedoelde hij zijn collega-Kamerlid Jac. de Jong. Die schreef prompt een brief aan de Kamervoorzitter, waarin hij om “passende maatregelen” tegen Bakker vroeg. Maar die nam het voor de communist op. In het woordenboek, zo zei Van Thiel, had hij nergens kunnen lezen dat onderkruipsel beledigend is. “Het is een kwestie van subjectieve beoordeling als u onderkruipsel als een belediging opvat.” Kom daar tegenwoordig maar eens om, nu “knettergek” (Wilders versus Vogelaar) al aanstootgevend is.

Marcus Bakker nam geen blad voor de mond, maar moest soms ook wel bakzeil halen. In december 1964 noemde hij de VS, Belgie en Engeland “koloniale moordenaars” en “koloniale slachters” vanwege hun militaire optreden in Congo. Dat weigerde hij terug te nemen, waarna Kamervoorzitter Van Thiel hem erop wees dat hij dan niet meer verder kon deelnemen aan de discussies. Waarna Bakker zijn uitlatingen terugtrok.

Het was soms ook gewoon lachen met Marcus Bakker. VVD’er Hans Wiegel kreeg in die tijd veel commentaar op zijn gewoonte om tijdens televisie-interviews recht in de camera te kijken. Niemand verwoordde zijn ideeen hierover beter dan Marcus Bakker, die zei: “Hij kijkt van het scherm op ons neer met die dwingende blik van een koe die over een sloot heen kijkt.”

Eerder, in 1974, was het uitblijven van een confrontatie tussen Bakker en Wiegel er de oorzaak van dat Defensieminister Vredeling bij wijze van grap de namen van de twee parlementariërs verwarde. Daar zag Bakker de humor niet van in: met rechts wenste hij niet te worden geassocieerd. Toen Vredeling na afloop van het debat langs Bakker liep, zei deze in oprechte woede: “Jij bent een vuile schoft.”