De retsina voorbij

Nu Nederland zich weer langzaam begint op te maken voor het aanheffen van O denneboom, is de associatie met de bekendste - of beter gezegd beruchtste - Griekse wijn ook snel gelegd: retsina. Decennialang stond deze met hars van de Aleppo-den gemixte wijn synoniem voor Grieks wit. Maar fans lijken thans nog slechts te vinden onder zeilers die zomers in de Griekse archipel hebben gevaren. Een ijskoud flesje retsina in de ondergaande zon bij een portie door de kapitein van het gehuurde jacht op het strand bereide ansjovis ontlokt ze dan nog weleens de reactie: “Best lekker.” Misschien, maar al die andere dagen smaakt het toch een stuk minder. Nu is Griekenland al een tijdje bezig zich te ontdoen van zijn retsina-reputatie. De businessplannen van de coöperaties - goed voor twintig procent van de Griekse wijnproductie - gingen op de schop. En er zijn nieuwe wijnmakers opgestaan. Met de wil en de faciliteiten om het over een andere boeg te gooien. De investeerders zijn er. Het terroir is er. En het druivenmateriaal is voorhanden. Vaak prachtige, autochtone, eeuwenoude variëteiten. Druiven als santameriana, malagousia, vardea en vertzami wachten om gereanimeerd te worden. Al wat bekendere druiven als agiorghitiko tekenen voor op fruit gemaakt rood. En assyrtiko voor fris en energiek wit.