Verraderlijk alibi

In iedere dikkerd zou een slank persoon schuilen die door de raampjes naar buiten kijkt en om hulp roept, maar zich niet kenbaar kan maken omdat hij gevangen zit in een isoleercel van vet: onzichtbaar en onhoorbaar. Af en toe vang je toch iets op van die wanhoopskreten, met name als de patiënt te gast is bij Oprah Winfrey of Dr. Phil, en daar voor het front van miljoenen televisiekijkers mag bepleiten dat obesitas een heuse ziekte is. Een conditie waar ze dagelijks onder lijden. Niet alleen psychisch, maar ook lichamelijk.

Overgewicht vormt namelijk een ernstig gevaar voor de gezondheid, in de vorm van diabetes en hart-en vaatklachten, die de levensverwachting van mensen die (veel) te zwaar zijn drastisch bekorten. Om nog maar te zwijgen van de medische problemen die zich voordoen op het gebied van de orthopedie, omdat dikke mensen vaak te maken krijgen met pijnlijk versleten knieën en heupen, die er tenslotte niet op gebouwd zijn om al die overtollige kilo’s voort te zeulen.

Hanneke Groenteman is, nee wás, zo’n roepende in de woestijn, die haar hele leven heeft moeten verdragen dat ze was veroordeeld tot een lichaam dat ‘niet bij haar paste’. Elke ochtend werd ze wakker met het gevoel dat er ‘iets naars’ was, en dan wist ze het weer: o ja, ik ben dik. De kleren die ze leuk vond kon ze niet aan, en het was geen genoegen om oude opnamen van televisieprogramma’s nog eens terug te zien, want daarop stond ze steevast te kijk als een ‘zwarte zuil met voetjes’.

Drie jaar geleden besloot ze dan ook om voor een rigoureuze oplossing te kiezen: een maagbypass, en vervolgens is ze zo’n kilo of veertig afgevallen en past nu weer in strakke spijkerbroeken en schattige ‘kinderjurkjes’.

Ze heeft al eerder over haar eetproblemen geschreven, met een innemende mengeling van zelfhaat, opstandigheid en ironie, maar in dit laatste boek – Bestemming bereikt? – komt ze tot de verrassende ontdekking dat er ook in ieder drastisch afgeslankt mens nog steeds een dikzak schuilt die bang is voor de weegschaal. Dat gaat nooit meer over.

En bovendien bleek het obsessieve getob over haar lichaamsgewicht een aantal andere problemen te hebben afgedekt, die ze nu opeens onder ogen moet zien. De gevorderde leeftijd bijvoorbeeld.


Vraag: vinden mannen je nog aantrekkelijk als je tegen de zeventig loopt? En: is het nu definitief te laat voor al die kekke minirokjes waar je naar hebt gesmacht?

Hanneke Groenteman werd blijkbaar zo in beslag genomen door de allesoverheersende frustratie over haar lichaamsgewicht, dat ze niet besefte dat dunne mensen ook niet altijd fluitend en zorgeloos door het leven gaan.

Dik zijn is dus kennelijk een heel bruikbaar alibi, een enigszins verraderlijk excuus voor alles wat je ooit bent misgelopen. Tja, en dan ben je ineens veertig kilo lichter, maar ook veertig jaar ouder, en doemen er tot je schrik weer nieuwe beperkingen op. Dat is het risico van een cosmetische operatie: de patiënt verwacht er vaak wonderen van, een complete metamorfose, terwijl na afloop blijkt dat er wel wát ten goede is veranderd, maar toch wat minder dan je had gehoopt.

Hanneke Groenteman analyseert glashelder hoe al die ambivalente gevoelens na de operatie bij haar om voorrang strijden, en maakt een gematigd positieve balans op. Onderhoudend en leerzaam.

Hanneke Groenteman: Bestemming bereikt?

De Bezige Bij, €14,90.

Ook verkrijgbaar via www.ako.nl.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Emma Brunt