The good life op Barbados

Het eiland Barbados wordt wel de parel van de West Indies genoemd en dankzij een gemiddelde temperatuur van 26 graden Celsius is het er goed toeven. De perfecte plek dus om een volkomen selfsupported leven op te bouwen. tekst en foto’s Michiel Blijboom ‘Hebben jullie het makkelijk kunnen vinden?” Dat is een vraag die Graham Reeves-Law nooit zal stellen, als hij nieuwe gezichten verwelkomt in zijn ecologisch verantwoorde lodge in de dichtbegroeide binnenlanden van Barbados. Want hij weet op voorhand het antwoord al: “Nee!”

Reeves-Law werd geboren in Hackney, in sociaal opzicht een van de afvoerputjes van Oost-Londen. Hij werkte zich op tot ingenieur in de papierindustrie, een job waarbij hij veel met chemicaliën moest rotzooien. Dat stuitte hem steeds meer tegen de borst. Twintig jaar geleden boekte zijn vrouw Andrea voor de gestreste en gefrustreerde Graham een vakantie naar het voormalige Britse eiland Barbados, een van de parels van de West Indies. “Een goedkope trip,” haast hij zich daarbij te vertellen. “Ze is Schots, weet je.” Het financieel toch bepaald niet armlastige stel – Andrea runde een eigen bouwonderneming – raakte verliefd op de vakantiebestemming en besloot zich er voorgoed te vestigen. Graham, uiterlijk het evenbeeld van de legendarische Engelse voetbalcoach Brian Clough, zou er wel het een en ander gaan investeren. Maar kennelijk had hij meer verstand van chemicaliën, want die financiële escapades liepen, eufemistisch gesteld, niet helemaal goed af. De ingenieur en zijn vrouw raakten nagenoeg al hun bezittingen kwijt en trokken zich berooid terug in de bossen, waar ze een liaison aangingen met de natuur. “We waren altijd al liefhebbers van de Engelse tv-serie The Good Life, met actrice Felicity Kendal,” vertelt Graham, terwijl hij een sjekkie draait. “Maar die show, over leven in en met de natuur, speelde zich af in iemands achtertuin. Wij besloten het wat groter aan te pakken,” grijnst hij, wijzend op de 21 hectare, nagenoeg ongerepte natuur waarin het echtpaar Reeves-Law ‘volkomen selfsupporting’ de dagen aan elkaar rijgt. Van hout uit het regenwoud van Guyana bouwde Graham eigenhandig een huis, dat het kloppend hart vormt van een autonoom ecosysteem.


“Kijk,” zegt Graham, terwijl hij me voorgaat naar een schuur met een interieur waarvoor Malle Pietje zich zou verontschuldigen. “Ik verzamel frituurolie van restaurants op het hele eiland. Daar maak ik brandstof van waar mijn Land Rover op rijdt. De truc is dat je die bakolie mengt met soda en methanol. Enerzijds komt daar biodiesel uit en anderzijds glycerine. Daar probeer ik momenteel zeep van te maken. Ja, eens een ingenieur, altijd een ingenieur, haha.”

“Veel toeristen op het eiland,” vervolgt hij, het laatste restje brandende tabak opzuigend, “worden akelig gebeten door muggen. Ik tracht daarom een muggenverdelger te ontwikkelen. Biologisch, dus in meerdere opzichten goed voor de huid. De olie van de neem, een van oorsprong Indiase boom, zou weleens een goede basis kunnen zijn voor een muggenverdelger. Ik probeer dat momenteel op mezelf uit.”

In Engeland zien ze hem niet meer, beweert hij stellig. “Mijn kinderen zeggen: ‘If you ever left the UK because you didn’t like it, don’t come back because now you’ll HATE it!” Het schijnt daar tegenwoordig zo te zijn dat je alleen nog maar kansen krijgt als je buitenlander bent. Nu heb ik niets tegen buitenlanders, maar dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Maar goed, ik hoef ook niet terug, want ik heb hier alles.” Hij duwt me een plant onder de neus. “Zie je dat? Zelfverbouwde spinazie. Als je dat hebt geproefd, hoef je nooit meer dat spul uit de supermarkt. En omdat we vegetariërs zijn, kunnen we al ons voedsel zelf kweken. Kijk, daar heb ik mangobomen staan. Die heb ik expres dicht bij het huis geplant, omdat de apen die hier zitten de onhebbelijkheid hebben om ze te slopen. Vreselijk is dat. En ze genieten er niet eens van, want ze beginnen de vruchten al te vreten als ze nog niet rijp zijn. Dan zie je ze die onrijpe mango’s vol walging wegsmijten en kan ik naar mijn fruit fluiten. Maar die bomen staan lekker dicht bij mijn huis, so my catapult can sting the arse of a monkey, haha.”


Dat beeld moet u even voor zich halen. Na een dag van frituurolie veranderen in diesel ligt de ingenieur languit in zijn hangmat. Hij ziet een inheemse aap een greep doen naar zijn mango’s en slingert dan met zijn katapult een kiezel tegen het achterwerk van de onfortuinlijke primaat. Aanvankelijk was er de verwachting dat de honden des huizes hun tanden wel zouden laten zien. Maar die werden op hun beurt bekogeld met mango’s. Door de apen.

Die honden zijn trouwens een verhaal apart. Omdat wijd en zijd bekend is dat de Reeves-Laws nooit wat weggooien, worden er regelmatig viervoeters bij hen gedumpt. En dat zijn dan dieren die de toegang tot elke hondenshow zal worden ontzegd, zelfs als ze alleen maar willen komen kijken. Bijna elk van de keffers is wel ontsierd door meerdere zweren en/of gezwellen. Maar ondanks die onvolkomenheden zijn ze bij Graham en Andrea van harte welkom.

Ergens aan het begin van het terrein waarop de Eco Lodge staat, is een brievenbus, gemaakt van een oude lunchbox en wat bamboe. Eens per maand wordt daar een rekening in gestopt voor het gebruik van de mobiele telefoon. “And the only other bill I see is my neighbour!” grapt Graham. Zijn buurman, een Amerikaan die beneden in de vallei woont, heet Bill. Vandaar. “We zijn nergens op aangesloten, volkomen selfsupporting. Energie genereer ik door middel van zonnepanelen en water vang ik op uit de lucht. De eerste vijf minuten die binnenstromen worden tegengehouden, want die zijn vuil, vanwege vogelpoep en zo. Maar juist daardoor is het weer prima te gebruiken voor de planten.” Waarmee Graham nog maar weer eens wil zeggen: bij hem wordt niets weggegooid. Zelfs zijn eigen stront wordt omgetoverd tot compost, waaraan fleurige bloemen kunnen ontspringen. Al kakkend het milieu verfraaien, als dat niet The Good Life is!


“Die bessen,” oreert Graham, lopend van de composttank naar iets dat je met heel veel goede wil zijn atelier zou kunnen noemen, “daar zit saponin in. Ik ben nu aan het bekijken of ik daar wasmiddel van kan maken.” Onvermoeibaar: “Het dak van mijn lodge komt van een oud benzinestation in Bridgetown. Heb ik zelf opgehaald. En het roestvrij staal in de keuken kreeg ik van een restaurant ergens op het eiland. Geruild voor een paar kaarsen.”

Kaarsen. Daar verdient de ingenieur tegenwoordig zijn brood mee. Bij wijze van spreken dan, want hij bakt dat natuurlijk gewoon zelf. We staan inmiddels tussen bakken met zand waarin stervormige figuurtjes zijn uitgestanst. In die uitgespaarde ruimte giet Graham – als hij niet met zijn katapult bezig is – vloeibare was, die eenmaal gestold en voorzien van een pit garant staat voor sfeerverlichting in strandtenten en hotels. En niet zomaar hotels. Op een plank zien we een aantal uitgeholde halve kokosnoten, waarin de Coconut Cockney zijn was heeft gegoten. Blijkens een etiket zijn deze romantische kaarsen bestemd voor Sandy Lane, het duurste en meest protserige hotel van heel Barbados. Golfmiljardair Tiger Woods gebruikte het ooit voor zijn bruiloft met Elin Nordegren, een evenement waarbij de rijkste sportman ter wereld naar verluidt alle helikopters van het eiland had afgehuurd opdat geen enkele fotograaf de ceremonie vanuit de lucht had kunnen kieken. Hadden ze dat wel kunnen doen, dan hadden ze dus kaarsen gefotografeerd uit de schuur van Graham.

De ingenieur, terugsjokkend naar zijn lodge: “Had ik je al laten zien hoe ik met oude accu’s en een inverter van 12 volt DC heel mooi 110 volt AC kan maken? En dat ik van een oude deur een eettafel heb gefabriceerd? En heb ik al verteld dat ik me in de tuin was in een oude badkuip, die mensen bij het grof vuil wilden zetten? Ik kan er niet tegen om dingen te verspillen.”


(De volgende zinnen even op gedragen toon voorlezen, à la Ivo Niehe:) Graham Reeves-Law. Een vat vol ideeën. Een vat ook, dat aan alle kanten overstroomt.

“Van die droge kuil daarginds wil ik een visvijver maken, met tilapia’s of zo. En verderop, bij de rivier, komt onze ecologische camping. Ja, we zitten echt boordevol plannen. Hoeveel gasten we tot dusver al hebben mogen ontvangen in onze Eco Lodge? Eh, geen enkele eigenlijk. Tja, misschien komt dat omdat mijn vrouw en ik totaal geen verstand hebben van adverteren.”

En dat laatste kan kloppen, want de website van het ecostel is ‘onder constructie’. Sinds 2007, om precies te zijn…

Misschien een leuk klusje voor de apen?

www.barbadosecolodge.com

Meer leuke content? Like ons op Facebook

import blijboom op pad