Combi-ticket

Zwitsers, Amerikanen, Spanjaarden – toeristen weten de Amsterdamse Wallen wel te waarderen. Maar wat is er te zien in de Bananenbar en Casa Rosso?

Met de opdracht ‘beschrijf wat er nu eigenlijk precies in zo’n sekstheater gebéurt’ in het achterhoofd, dwaalde ik over de Amsterdamse Wallen. Een Surinaamse beveiligingsbeambte sprak me aan. Zijn openingszin was: “You like good fucks?” Hij wees naar sekstheater Casa Rosso op de Oudezijds Achterburgwal en zei dat het daar gebeurde.

Hij adviseerde het ‘combi-ticket’: onbeperkt in het sekstheater zitten met een gratis drankje, en daarna een uurtje in de Bananenbar, waar je maar liefst vier drankjes mocht drinken. Hij somde alle dranken op die hij kende: “Four Roses, Jack Daniels, bier, wodka,” en zei dat het alles bij elkaar 55 euro kostte.

Achter de kassa van Casa Rosso zat eigenaar Jan Otten.

Het was zomer, maar hij droeg een wollen trui.

Hij had een dikke buik en zijn grijze haar hing in slierten langs zijn gezicht.

Ik bestelde een combi-ticket.

Jan Otten schoof een betaalbewijs voor een combiticket naar me toe.

Dat konden we bij het pornotheater aan de overkant van de gracht inwisselen voor twee toegangsbewijzen.

De Surinaamse bewaker tikte me op de schouder.

Als vriend – want dat waren we inmiddels – gaf hij me een paar vrijblijvende tips voor als ik later die avond in de Bananenbar zou zijn. Ik moest eenmalig vijftig euro tippen voor ‘een special treatment’. “Dan mag je lekker voelen en er alles in stoppen: bananen, viltstiften, dildo’s en vibrators.”

In het pornotheatertje aan de overkant van het water zat een mopperende, kalende man achter een bord nasi. Naast hem een geldkist. Hij wisselde het betaalbewijs om voor twee stukjes papier ter grootte van een postzegel.


“In je portemonnee stoppen. Het zijn je toegangsbewijzen.”

Ik kreeg ook nog een rood bonnetje dat ik in Casa Rosso moest afgeven als ik mijn ‘free drink’ bestelde.

Hij raadde de whisky-cola aan.

Daarna begon hij over de recessie. Het was weleens drukker geweest in Casa Rosso en de Bananenbar. Dat journalisten een paar jaar eerder hadden geschreven dat de zaken vanwege problemen met de vergunning moesten sluiten, had de boel geen goed gedaan. “We zijn geschrapt uit sommige reisgidsen. Dat scheelt miljoenen.”

Hij lepelde een hap nasi naar binnen, liet een boer en wenste me ongelooflijk veel plezier de rest van de avond.

Iets na tienen stond er een sliert toeristen voor Casa Rosso.

De Surinamer begroette me als een goede vriend. Hij kwam naar me toe om te vragen of ik er klaar voor was en sloeg – want dat doen vrienden – met zijn vuist tegen mijn vuist.

Al snel gebaarde een medewerker van Casa Rosso dat het mijn beurt was om naar binnen te gaan.

Hij keek me met een zekere minachting aan.

Een man alleen bij een live-seksshow had wat treurigs, dat vond ik zelf ook.

Hij zei (in het Engels): “No mobile phones, don’t masturbate.”

En daarna (in het Nederlands): “Tweede rij.”

Ik nam plaats aan de linkerkant van het theater – de rechterkant werd vrij gehouden voor een grote groep Amerikanen.

De zin ‘niet masturberen’ bleef hangen.

Het was nog niet eerder tegen me gezegd, maar dat ze in mijn geval een waarschuwing op z’n plaats vonden, verstoorde mijn zelfbeeld.

Ik kwam terecht tussen een Aziatische meneer, die z’n duim opstak en ongevraagd meedeelde dat hij al een paar ‘good fucks’ had gezien, en een Spaanssprekend stelletje, druk in de weer met elkaar.


De ober, een jongen in spijkerbroek en witte blouse waarop het logo van de zaak – een roze olifant met een enorme slurf – was geborduurd, passeerde.

Ik bestelde een cola.

Maar daarvoor kwam hij niet.

Hij was van de ’empty glasses’.

De mensen die voor ons op de pluche stoeltjes hadden gezeten, hadden er een smeerboel van gemaakt. De ober bleef staan totdat we al het glaswerk rondom ons hadden ingeleverd. Ik vond twee nog bijna volle glazen cola en een half biertje onder mijn stoel. Het Spaanstalige meisje naast me leverde vier glazen in. Zij kreeg hiervoor een beloning: een vleeskeurige lolly in penisvorm. Ze stak ‘m meteen in haar mond.

Op het podium een vrouw van middelbare leeftijd. Ze droeg een krijtstreeppak en had een hoed op het hoofd.

Ze kneep zichzelf in haar borsten, hing tegen een paal en scheurde, toch nog onverwacht, alle kleding van haar lijf.

Een man op de eerste rij hield zijn mobiele telefoon omhoog.

Twee medewerkers van Casa Rosso schoten erop af. Filmen, fotograferen en gedoe met telefoons waren verboden.

“Do you understand?” vroeg een medewerker.

Hij voegde eraan toe: “I only say this once!”

Door het gedoe was een deel van de show niet te zien.

De vrouw lag inmiddels naakt op het podium.

De benen uit elkaar, druk doende om er een viltstift in te stoppen.

Dat lukte.

Ze zocht vrijwilligers om op het podium te participeren.

Niemand stak zijn vinger op.

Een doorrookte mannenstem zei in een microfoon: “Don’t masturbate… Participate! Don’t hestitate… Participate!”


Hij bleef de boodschap herhalen.

Toen dat niet hielp, kwam de vrouw van het podium. Ze wandelde door het gangpad – wat knap was, want die viltstift zat er nog in – en drukte haar borsten in het gezicht van een wat oudere man, die daar even van moest bijkomen.

Uiteindelijk sleepte ze een Amerikaanse jongen in een bandplooibroek naar het podium. Dit tot groot enthousiasme van zijn vrienden. Ze gingen staan, riepen “Go Brian, Go Bri-an… go-go-go” en maakten gebaren met hun armen.

Brian, opgejut door zijn vrienden, ging achter de veel oudere vrouw staan en maaktestotende bewegingen met het onderlijf.

Hiervoor werd geklapt.

De ober kwam langs voor de ‘free drink’.

De Aziatische man wilde koffie.

“No hot,” zei de ober. “Only hot show.”

Brian lag inmiddels zonder blouse in zijn bandplooibroek op de grond. De vrouw gaf hem een ‘borstenmassage’: ze wreef haar borsten in zijn gezicht. Daarna ging ze boven de jongen hangen. Voorzichtig bewoog ze haar onderlijf. Een paar minuten later toonde Brian zijn buik. Ze had er ‘Sexy boy’ opgeschreven.

“Wow!” zei Brian.

Zijn vrienden juichten.

Het zilverkleurige gordijn voor het podium ging langzaam dicht.

Wie wilde, kon opstaan en het theater verlaten.

Het Spaanstalige stelletje naast me stond op.

De lolly plakte aan de vloerbedekking.

Ik kreeg nieuwe buren: een gepensioneerd echtpaar uit Toronto, bezig aan een reis door Europa. Een bezoek aan Casa Rosso was ze aangeraden door landgenoten uit het hotel. De verzekering dat er geen lichaamssappen zouden vloeien, had de doorslag gegeven om zich in dit ‘avontuur’ te storten.


Het gordijn schoof open.

Op het langzaam ronddraaiende bed met het rode matras lagen ‘Patrick and his lovely girlfriend Paula’.

Patrick had zijn stekelhaar vol gel gesmeerd en had een zwarte zonnebril op het hoofd. Paula was slank en had grote borsten. Ze zat op handen en voeten met haar kont omhoog. Geroutineerd trok Patrick zijn handen onder Paula vandaan en bond ze samen achter haar rug. Hij ging in haar, trok haar aan de haren en deed alsof hij op een paard zat. Inclusief een klap op de billen.

“Like a horse,” zei de Canadees tegen zijn vrouw.

Op de voorste rij riep iemand ‘hoppa!’

Door de geluidsinstallatie klonk muziek van Falco.

Du bist das Omen

Du bist das Omen

De Amerikanen kwamen.

Negentig in een keer.

Dat gaf nogal wat gedoe, omdat het theatertje ineens bomvol zat. De ober nam de bestellingen op en kwam even later terug met een enorm dienblad, waarop vijftig glazen pasten. De meeste Amerikanen dronken cola.

Op het podium was Alexia in de weer met haar ‘freestyle bananenshow’. Achter haar een jungle-decor van karton: groene bomen en roze olifanten. Er was ook een man in apenpak met een groot rubberen geslacht, waar hij voortdurend aan zat te plukken.

Nadat Alexia wat had gedraaid en gedaan, speelde ze even met een banaan, die ze langzaam tussen haar benen inbracht. Uit de boxen klonk ‘bananenmuziek’ (liedjes waarin bananen worden bezongen).

Ze vroeg om vrijwilligers.

Een medewerker van Casa Rosso begon weer “Don’t masturbate, participate!” te roepen.

Hij zei ook: “Don’t be shy. She’s not gonna fuck you! Come on, participate!”


Dit hielp.

Er meldden zich drie mannen, waarvan er één, een hele dikke, overenthousiast was. Eerst liepen ze een soort polonaise: Alexia voorop, daarachter de drie mannen en achteraan de aap, die tot grote hilariteit van het publiek met zijn rubberen penis stotende bewegingen maakte tegen de kont van de laatste vrijwilliger. Daarna kregen de mannen de inmiddels bekende borstenmassage in het gezicht, en ten slotte mochten ze een stukje van de banaan eten, die Alexia na veel schijnbewegingen weer bij zichzelf had ingebracht. De dikkerd mocht als eerste en dook op het voedsel. Laten we het zo samenvatten: nadat hij had gegeten, moest Alexia een nieuwe banaan inbrengen. Ze deed het met een glimlach, maar we konden allemaal zien dat ze niet gediend was van zoveel gretigheid. Zwaaiend naar het publiek verdween ze van het podium.

De aap bleef staan en begon als een gek aan zijn rubberen ding te plukken. Onder zijn apenpak zat een waterreservoir. De bananenmuziek klonk harder en harder. Het eindigde met een straal water uit het rubberen ding, die de mensen op de eerste rijen vol in het gezicht trof.

Voor veel van de aanwezige Amerikanen – echtparen van middelbare leeftijd -was deze act de reden om de zaal verontwaardigd te verlaten. De half leeggedronken glazen cola bleven tot grote ergernis van de toch al niet zo vrolijke ober achter bij de stoeltjes. Hij spoorde de overgebleven Amerikanen aan om vooral door te schuiven.

“Move, move, move! Move over please.”

Terwijl de vrijgekomen plaatsen werden ingenomen door verse toeristen begon ‘sexy Natasja’ aan haar ‘famous dildo show’. Na haar kwamen de donkere Benno en zijn knappe ‘sexy girlfriend Miss Mimy’. Ik kende ze als ‘Udi en Erika’ van de realitysoap De roze olifant die AT5 een paar jaar geleden uitzond.


Wat ze op het podium deden, grensde aan het ongelooflijke. Het was sport. Benno besprong Miss Mimy, die sierlijk haar benen in de nek legde, en waagde zich tijdens de seks zelfs aan een soort van handstand. Miss Mimy lag in de raarste standen te kronkelen. Het publiek, duidelijk onder de indruk, beloonde de acteurs verschillende keren met een spontaan applaus.

De Chinees naast me haalde de bril van het gezicht en begon het ding met zijn blouse te poetsen.

Na een uur verliet ik het theater en wandelde naar de Bananenbar even verderop.

Bij de ingang stonden twee portiers.

Ik gaf het kaartje af aan de grootste van de twee, die het meteen verfrommelde en weggooide.

“Wat is je naam?”

“Marcel.”

“Nou, luister Marcel… Over een uur roep ik je naam door de microfoon. Dan moet je weg. Duidelijk of duidelijk?”

Duidelijk.

Daarna begon hij over de huisregels.

De ‘extra’s’ kostten vijftig euro.

Daarvoor kreeg je een borstenmassage en mocht je een banaan uit een meisje eten.

“En als je lief bent, schrijft ze met d’r kutje een mooie brief aan je.”

Ik besloot toen al om van de extra’s af te zien.

In de bananenbar hingen vier dronken Zwitserse jongens en twee Nederlandse mannen van middelbare leeftijd op barkrukken. Op de rode banken achter de bar lagen drie blote vrouwen verveeld voor zich uit te kijken.

Ik kreeg een kruk aangewezen, naast de twee wat smoezelige Nederlanders. Ze waren druk in gesprek over een afbetalingsregeling die een van hen met de Belastingdienst had getroffen.

Voor me lag een gezette 45-plus vrouw, met geblondeerd haar naar me te staren. Ze was Pools of Russisch, Hongaars kon ook; iets Oost-Europees in elk geval. In slecht Engels vroeg ze waar ik vandaan kwam.


Amsterdam.

“Nice city…”

Ik zei dat ze zelf waarschijnlijk ook in Amsterdam woonde.

Ze knikte.

Daar zat ik dan.

Een blond meisje met wilde tatoeages rondom de navel kroop over de bar van klant naar klant.

Of er behoefte was aan ‘een speciale behandeling’?

Borstenmassage, banaantje eten en een mooie brief.

De Zwitsers lachten haar uit, ik paste ook, maar een van de Nederlanders legde. ondanks de drukkende betalingsregeling met de Belastingdienst, een biljet van vijftig euro op de bar.

Hij zei: “Ik ben eigenlijk een billenmannetje, maar aan die jetsers van jou wil ik wel even voelen…”

Hij voegde eraan toe dat hij wilde dat zij hem de behandeling gaf.

Het meisje schudde het hoofd.

“We doen het met z’n drietjes.”

De man wees naar de 45-plusvrouw.

“Ik hoef daar geen banaan uit te eten.”

“Zij schrijft de brieven,” zei het meisje.

Dat stelde gerust.

Het billenmannetje moest naar een hoek van de bar. Zijn vriend mocht mee om te kijken. Het meisje trok haar witte onderbroekje uit. Ze pakte een tube van achter de bar en kneep erin totdat er een flinke hoeveelheid massageolie in haar handpalm lag. Dat smeerde ze op haar borsten. De man mocht het een paar minuten uitwrijven.

“Au!” en “Wrijven, niet knijpen!” zei het meisje terwijl hij bezig was.

“Ja-ja,” zei de man.

Haar collega, die een beetje loenste, kwam aangekropen. In de rechterhand een banaan. Ze ging wijdbeens voor de man zitten en bracht het fruit in. Daarna pelde ze de schil eraf.

De man stak zijn hoofd tussen haar benen.


Even later kwam hij weer tevoorschijn en vroeg met volle mond of zijn vriend ook ‘een happie’ mocht.

Het mocht, voor vijftig euro extra.

Tot slot schreef de 45-plusvrouw een brief.

Het was een heel karwei.

Ze zat gehurkt op de bar en schuurde kreunend met het onderlijf over een wit papier. Ze leek tevreden over het resultaat: drie hartjes en een zin waarin de woorden ‘love’ en ‘sex’ voorkwamen. Het billenmannetje nam het papier aan, vouwde het dubbel en stopte het ongelezen in de binnenzak van zijn colbert.

Het meisje dat loenste kwam een praatje maken.

Ze lag voor me en vroeg of ik een vriendin had en hoe vaak we dan aan seks deden. Zelf deed ze het – ruwe schatting – ongeveer honderd keer per week, maar niet met klanten, want ze was geen hoer.

Ik had nog nooit iemand ontmoet die het honderd keer per week deed. Voor haar was het ook een interessant gesprek, want zij sprak maar hoogst zelden met mensen die het minder dan honderd keer per week deden.

Ik wist niet wat bijzonderder was.

Ze raadde me aan om – na thuiskomst – meteen ‘de slurf uit de broek te halen’. Een directe aanpak, dat vonden vrouwen leuk. Ik bedankte voor de tip.

Bij een van de mannen ging de telefoon.

Hij sprak met het thuisfront.

Het ging over de computer.

“Als-ie vastloopt, gewoon uit- en aanzetten. Nee-hee, d’r gaat dan niks verloren. Hij slaat het automatisch op in z’n geheugen… Goed? Fijn. Daa-aag, kusje.”

Een van de Zwitsers viel van zijn kruk.

Het blonde meisje klapte in haar handen en lachte.

“Again!”


Twee cognac, een spa rood en een cola later riepen ze dan eindelijk mijn naam om. “Mersel… Tijd is om.”

Ik stond op en zei dat ik ging.

Er werd niet op gereageerd.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Marcel van Roosmalen