‘Ik ben verslaafd aan liefde’

Erik van der Hoff (1963) was in de jaren tachtig zanger van het schoolbandje Roberto Jacketti & The Scooters. Nu is hij oprichter en directeur van het tv-productiehuis Blazhoffski, dat programma’s maakt als 24 uur met…, Hello Goodbye en Toren C.

‘Dit is na The Scooters mijn tweede piek, ja. We hebben zo’n vijftig medewerkers, twee kantoren in Nederland en één in België. We hebben dertien programma’s lopen en we verkopen sommige daarvan in de hele wereld. De laatste drie jaar is de omzet elk jaar verdubbeld. Het gaat ontzettend hard, maar ik krijg geen rust in mijn kop.

Laatst heb ik voor het eerst met een coach gepraat. Waarom? Ik zal een voorbeeld geven: gisteren om zeven uur belt er iemand die me een nieuw telefoonabonnement wil aansmeren. Die gast zegt na drie minuten: ‘Meneer ik herken uw stem, kan dat?’ Dus ik van: ‘Ja nou, ik weet niet…’ En hij: ‘Mijn dochter van drie luistert altijd naar een dvd’tje van Kleine Klaas en bla bla bla.’ Ik laat hem zijn hele verhaal doen en ik denk: die arme man zit in een callcenter en als-ie zijn praatje af mag maken, krijgt hij misschien beter betaald. En voor je het weet ben je twintig minuten verder.

Op straat gaat dat ook zo. Terwijl ik met iemand sta te praten, krijg ik een keiharde klap op m’n schouder, een prikkende vinger in m’n borst en dan: ‘Hé, ik ken jou! Waar ken ik jou van? Waarvan dan? Jij hebt toch gezongen? Zing effe wat! Zing effe wat!’ Echt onbeschoft, en toch blijf ik maar vrolijk en aardig en grappig doen, terwijl ik denk: godverdomme wat een lul! Omdat het zo goed gaat met Blazhoffski, komen er ook veel mensen op je af met ideeën. Ook fantastische ideeën, ja. Die willen dan afspreken op de zaak en dan is het bijvoorbeeld: ‘Er zijn heel veel mensen naar het buitenland geëmigreerd, en die gaan we dan opzoeken en interviewen.’ Dat is geen format en het is al zo vaak gedaan, en toch ben ik dan nog drie kwartier aan beleefdheid kwijt met uiteindelijk een zure nasmaak, omdat we er niets mee willen doen en omdat er ook nog gedoe ontstaat over geheimhoudingsverklaringen en zo.


Maar ik weet nu hoe het zit. Ik ben de jongste van vier kinderen en met de eerste twee hebben mijn ouders nog heel veel leuke dingen gedaan, maar de derde en de vierde moesten het zelf maar uitzoeken. Dus als je wat wilde, dan moest je zelf iets organiseren en jezelf presenteren: ‘Kijk jongens, leuk! Dit gaan we doen, leuk hè? Leuk toch? Toch?’ En dan kreeg je schouderklopjes. Zo deed ik dat op school ook. Als er wat gebeurd was, ging ik naar de directeur en alles uitleggen, de zaak gladstrijken en er nog iets van maken. Daarna met The Scooters was dat hetzelfde: dan sta je op een podium en krijg je die waardering in het kwadraat. En mensen die je kennen, zeggen dan: ‘Ja, maar zo ken ik je helemaal niet. Je lijkt wel een ander.’ En jij denkt: dit is succes, dit levert liefde op, ik moet wat meer als die ander worden!

Zo kom je in een rol terecht. Met je gezin op vakantie en in het vliegtuig al die folders er vast bij pakken: ‘We kunnen dit doen en we kunnen dat doen!’ Zij denken ondertussen: hé gast, rustig aan! Blijf eens lekker zitten. En als je thuis zit en tv kijkt, denk je: ik had nu ook voor Igor – dat is mijn zoon – naar de stad kunnen gaan om even die telefoon voor hem te regelen. Altijd schuldgevoel, altijd maar aardig gevonden willen worden – verslaafd aan liefde, ja.

Het heeft me een eind gebracht, die instelling, maar ongeveer een jaar geleden was ik opeens heel erg moe van alles, van dat gezeur met die televisie. Je stopt er zo veel in, en maar tien procent levert iets op. Al die energie, man. Enorme tegenzin, geen zin meer in de dag, in die gesprekken allemaal. En die coach zei dus: ‘Waar het om gaat, is dat je een keer een film opzet en daar gewoon in je eentje van gaat genieten. Dat hoef je jezelf niet te geven of te gunnen, of wat dan ook. Het is geen cadeau en het is geen verspilde tijd. Je kunt dat gewoon doen.’ Dus ik heb laatst A Single Man van Tom Ford zitten kijken en eh… ik begrijp de bedoeling wel. Ik moet het mezelf alleen nog leren.”


Volgende keer: Rob Malasch

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Gijs De Swarte