Spookachtig

The Low Anthem, Smart Flesh, 3 sterren.

The Low Anthem was dankzij het prachtige album Oh My God, Charlie Darwin voor velen de nummer één van het jaar 2009. En wie, zoals deze band, het noblesse oblige-principe aanhangt, moet wel met een meer danwaardige opvolger komen. Zanger/gitarist Ben Knox Miller, klarinettiste Jocie Adams en contrabassist Jeff Prystowsky gingen met het nieuwe bandlid en multi-instrumentalist Mat Davidson op zoek naar een geschikte opnameruimte, en vonden die in een leegstaande pastasausfabriek. Daar ontstond Smart Flesh, een album dat qua stijl en sfeer niet veel afwijkt van de gelauwerde voorganger. Eén ding is meteen duidelijk: de sound van de oude fabriekshal – extreem ruimtelijk, op het spookachtige af – is zo allesoverheersend aanwezig dat je meteen begrijpt wat Miller bedoelt wanneer hij stelt dat de pastasausfabriek ‘op de hele plaat als hoofdinstrument fungeert’. Verder is Smart Flesh weer een prachtige plaat. Hoe prachtig precies is zelfs na vele draaibeurten nog niet echt te bepalen: de muziek van The Low Anthem is als een langzaam werkend gif, of – om het positiever te stellen – als een zeer traag werkend geestverruimend middel. Wel moet worden gezegd dat de titelsong van Oh my God, Charlie Darwin en het daaropvolgende To Ohio op het eerste gehoor al juweeltjes waren. En die adembenemende schoonheid heb ik op Smart Flesh nog niet gehoord.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Ruud Meijer