Genreswitch

Van de twaalf albums die op de shortlist van de Mercury Album of the Year 2011 Award terechtkwamen, werden er al vijf – Adele, Elbow, Anna Calvi, James Blake en PJ Harvey – lovend in deze kolommen besproken. Naast de overige nominaties van Tinie Tempah, Katy B, Ghostpoet en Everything Everything vallen vooral de namen van Gwilym Simcock, King Creosote & Jon Hopkins en Metronomy op. Zijn ze kansloos tegen zo veel zwaargewichten? De twee eerstgenoemde, een solo jazzpianist en een samenwerkingsverband tussen een folkie en een geluidskunstenaar, waarschijnlijk wel. Maar hoewel bookies ‘hun geld zetten’ op Adele en PJ Harvey, vinden de lezers van het toonaangevende muziekblad NME massaal dat Metronomy de prestigieuze Britse muziekprijs moet krijgen voor het verrassende album The English Riviera. Niet alleen die keuze, maar ook het album is verrassend. De band van multi-instrumentalist/songwriter Joseph Mount maakte na de weirde elektronicaplaat Nights Out een bijna complete genre-switch. Leek de titelsong van Nights Out nog te worden gespeeld door een elektronisch gemuteerd fanfare-orkest, The English Riviera klinkt precies zoals de titel doet vermoeden: zonnige, zorgeloze songs met hier en daar een wolkje elektronica. We Broke Free begint met een ruisende zee en krijsende meeuwen, gaat over in een met distantie gespeelde bas- en drumsgroove, culmineert in een middendeel vol gitaar-noise, om vervolgens weer bijna statig naar een met falset gezongen slot te schreiden. In tracks als Love Underlined en The Bay, waarin het elektronicaverleden meer tot uiting komt, klinkt de band als een wonderlijke ontmoeting tussen Sparks en LCD Sound System. En als alle songs het niveau van het superbe, hypnotiserende She Wants hadden, zou de band een serieuze bedreiging voor de gedoodverfde Mercury-winnaars vormen. Nu zal het waarschijnlijk bij de nominatie blijven, een eer waar Metronomy zeker niet over zal klagen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Metronomy Trade con bold italic>The English Riviera