Aards en Spaans

Patricia Petibon

Pas tijdens de opnames van Melancolía kwam de Franse coloratuursopraan Patricia Petibon erachter dat nog maar weinig niet-Spanjaarden zich hadden gewaagd een album vol Spaanse liederen. Veel ‘buitenlanders’, lieten haar Spaanse collega’s weten, schrikken terug voor het aards-emotionele karakter van het Iberische lied. Zo niet Petibon, die in het verleden ook het avontuur niet schuwde. Zo zong ze ooit naakt een aria in de opera Les Contes d’Hoffmann van Jacques Offenbach. Dat mag dan een bodystocking zijn geweest die, heel realistisch, naaktheid suggereerde, maar toch. In dat licht moeten we ook Melancolía beschouwen: de zangeres is in een Spaanse huid gekropen, zonder ook maar één moment te pretenderen dat ze een echte Spaanse is. Vooral in de liederen van Joaquín Nin of de traditional Ogundé uareré zou dat funest zijn geweest. In plaats van de flamencozangeres uit te hangen opteerde Petibon daar voor een iets minder gepolijste stemvorming zonder vibrato. Maar in een wat meer ‘klassiek’ stuk als Vivan los que ríen! uit de korte opera La vida breve van Manuel de Falla klinkt haar indrukwekkende stem in de volle breedte. Daar horen we dat ze misschien geen Spaanse is, maar dat ze de Spaanse cultuur wel ten volle heeft begrepen.

Meer leuke content? Like ons op Facebook