Dwarsliggers en judassen

De stilte waarin het kabinet probeert te vergaderen, wordt ruw verstoord door het gerommel in het CDA. En Diederik Samsom moet nog maar zien dat hij de PvdA-fractie weer rustig krijgt. In het bijzijn van journalisten van De Limburger, het Nederlands Dagblad en de GPD zou de immer goedlachse partijvoorzitter Ruth Peetoom hebben gezegd dat de afspraken uit het regeerakkoord over immigratie ‘de grens’ zijn voor het CDA. Aanscherping van die regels is uit den boze, zo zou de boodschap zijn geweest die de CDA-onderhandelaars in het Catshuis van haar hebben meegekregen. De partijvoorzitter schond hiermee de door premier Rutte afgekondigde radiostilte gedurende de onderhandelingen, en zij haastte zich dan ook de berichtgeving te kwalificeren als ‘verkeerd weergegeven’. Intussen maakt het niets meer uit of Peetoom gelijk heeft of niet – al neigen wij, gezien haar openhartige inborst, onze schrijvende collega’s op hun woord te geloven – want er zijn meer mensen in het CDA ongerust over de uitkomst van de zogeheten tussenbalans.

“Nu wordt het totale akkoord herzien, dan is het consistent om het opnieuw aan de leden voor te leggen,” aldus oud-minister Ab Klink, verklaard tegenstander van het kabinet-Rutte, in NRC Handelsblad. Klink verwijst naar het emotionele CDA-congres van 2010 in Arnhem, toen de partij zich te langen leste uitsprak voor deelname aan dit kabinet. Maar als het regeerakkoord wordt opengebroken en nieuwe afspraken noodzakelijk zijn, dan ligt het wat Ab Klink betreft in de rede die nieuwe afspraken opnieuw ter goed- of afkeuring voor te leggen aan het Congres.

Gezien de traumatische nasleep van ‘Arnhem’ en de dreigende scheuring in de partij die het gevolg ervan was, zit niet iedereen op een herhaling te wachten, en zeker niet de Verhagen-getrouwen uit de Tweede Kamerfractie. Of kan Klink rekenen op de twee voorheen notoire dwarsliggers Kathleen Ferrier en Ad Koppejan? De eerste reageert meteen al zeer terughoudend: “Ik ga daar niks over zeggen.”

Maar u vertegenwoordigt een belangrijk deel van de achterban, namelijk het anti-Wilders-kamp.

“Ja, dat is waar.”

Zij hechten aan uw oordeel.

“Ik kom bij je terug,” klinkt het bij wijze van uitvlucht, maar gelukkig laat Ferrier snel van zich horen, om dan weer te zeggen dat ze niks gaat zeggen.

Jammer dat u als vertegenwoordiger van het volk nooit wat zegt als het volk uw mening wil weten.

“Ja, dat is heel jammer.”

Dan benaderen we Ad Koppejan, overigens met de nodige voorzichtigheid sinds we weten dat hij een gevorderd beoefenaar van de karatesport is. Koppejan hangt vandaag de formalist uit. Congressen kunnen alleen door leden worden uitgeroepen, en dan heeft het geen zin om daar als parlementariër ‘doorheen te fietsen’ – wat u zegt, het taalgebruik van het doorsnee Tweede Kamerlid holt schrikbarend achteruit.


Maar wat vindt u van de behoefte onder CDA’ers als Ab Klink om toch een congres te houden over de uitkomst van die tussenbalans?

“Daar heb ik geen mening over. Dat is aan de leden.”

Zo gaat dat een tijdje door, en Rutger van Castricum zou zo’n verbaal partijtje vrij worstelen ongetwijfeld integraal uitzenden op zijn door de belastingbetaler gefinancierde omroepje, maar wij vinden dat te veel eer voor dit soort volksvertegenwoordigers, dat kennelijk mét heel veel last en ruggespraak in de Tweede Kamer zit.

Je kunt het ook cynischer stellen: de CDA-fractie is tegenwoordig gedisciplineerd, en aan die kwalificatie denk je niet meteen als je het hebt over de PvdA-fractie onder aanvoering van Diederik Samsom. Aan hem de taak de zes collega’s in toom te houden die ook op zijn stoel hadden willen zitten, maar die daarvan om allerlei redenen afzagen of simpelweg kansloos waren.

Het is in deze rubriek eerder gemeld: de frustraties bij een Kamerlid als Frans Timmermans zullen zo groot zijn dat hij iedere gelegenheid zal aangrijpen om weg te komen van het Binnenhof. Hij was de man van het vermaledijde mailtje met kritiek op Cohen, dat uitlekte en leidde tot diens val. Timmermans’ alternatief zal vast iets in Europa worden, een commissariaat, het zal hem om het even zijn, maar alles beter dan de PvdA-fractie, die slangenkuil, die Judas-poel.

Nehabat Albayrak, de enige serieus te nemen vrouwelijke kandidaat voor het fractieleiderschap, heeft ook afgedaan. Inhoudelijk had zij weinig in te brengen in de verschillende debatjes, maar dat ze ook nog hardnekkig volhield dat zij niet als kandidaat was verkozen vanwege haar sekse en afkomst, heeft alom irritatie gewekt. Albayrak zal haar tijd in de Kamer uitzitten en waarschijnlijk veel afwezig zijn in verband met de nieuwe, huiselijke verplichtingen die het moederschap nu eenmaal met zich meebrengen. Misschien kan haar foute nichtje bij het Centraal Orgaan opvang asielzoekers haar nog van dienst zijn, of aanvaardt ze op enig moment een dikke baan in de luwte bij een of andere Turks-Nederlandse instelling.


Martijn van Dam heeft één voordeel: zijn leeftijd. Niemand zal de 34-jarige volgeling van Wouter Bos aanrekenen dat hij na zijn ongelukkige optreden bij Matthijs van Nieuwkerk al meteen volstrekt kansloos was voor het fractieleiderschap. Zelf zal hij het als een ‘leermoment’ beschouwen en gestaag verder werken aan zijn carrière, waarvan het ons niet zal verbazen als dat een switch betreft naar het bedrijfsleven, de IT-afdeling van de lichtdivisie van Philips of iets bestuurlijks op de TU Eindhoven.

En dan zijn er nog wat restanten, in de persoon van Jeroen Dijsselbloem, de Wilders van de PvdA, zoals oud-PvdA-politicus Marcel van Dam hem consequent blijft noemen, die als vice-fractievoorzitter, als geboren tweede man, opnieuw heel veel loyaliteit aan de dag zal leggen jegens zijn nieuwe leider.

Sharon Dijksma, hoe zal zij zich houden, nu de droombaan als burgemeester van Nijmegen aan haar neus voorbij is gegaan? In Den Haag is zij klaar, na al die jaren in de Kamer en een avontuur als staatssecretaris van Onderwijs. Het wachten is op de volgende vacature als burgermoeder, maar dan ergens in een heringedeeld verzameldorp diep in Twente. Mariëtte Hamer zal haar tijd uitzitten en wachten op zo’n vergaderbaan bij de vakbond, die nu wordt gerestyled door partijgenote Jet Klijnsma. De carrière van de over-ambitieuze Jacques Monasch is met raadselen omgeven, en dat is eigenlijk nooit anders geweest. Want raadselachtig blijft het dat de PvdA-fractie de man in huis haalde die de campagne leidde bij de verkiezingen van 2002 waarbij 22 zetels verloren gingen.

Tot slot de man die het niet is geworden, professor Ronald Plasterk. Hoe groot zal zijn frustratie zijn, en zijn revanchisme dan wel zijn wraak? Er zit voor de dit jaar alweer 55 jaar wordende professor niets anders meer op dan te wachten en te hopen op regeringsdeelname van zijn partij, waarbij hij dan een ministerspost krijgt toebedeeld. Een terugkeer naar de wetenschap lijkt uitgesloten.


Kortom, zolang Rutte I in het zadel blijft, hoeft de nieuwe politieke leider van de PvdA slechts één kunst te verstaan, die van het overleven.

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Frans van Deijl