Het selectieve geheugen van Frans Timmermans

Toegegeven, het was een bijna ondoenlijke opdracht. Hoe leg je de achterban uit dat je de verkiezingen in bent gegaan met een standpunt tegen de Joint Strike Fighter, en dat je nu toch 37 toestellen bestelt voor 4,5 miljard euro? 

Met die enorme achterstand kruiste minister Frans Timmermans gisteravond de degens met Pauw & Witteman, met als doel het PvdA-standpunt verdedigbaar te maken. Het leek een wedstrijd Barcelona–Ajax te worden (niet afgedroogd worden zou al een overwinning zijn), maar Timmermans wist met welhaast Amsterdamse bravoure het vragenvuur van P&W te doorstaan. Hoe vaak de twee hem ook aanvielen, zijn verdediging bleef overeind: de PvdA was tegen omdat defensie de eigen begroting niet op orde had en daardoor de financiële risico’s van de aanschaf te groot waren. De huishouding is nu wel op orde, en bovendien zijn de risico’s van kostenoverschrijding van het project nu beter te overzien.

Zowaar leek Timmermans een goed resultaat neer te zetten. Hoewel het hardnekkige beeld bestaat dat de argumenten om voor de JSF zijn er later bij zijn gezocht, er viel inhoudelijk weinig op af te dingen. Tot Jeroen Pauw zijn bril opzette (dan wordt het menens) en de bewindsman informatie van wikileaks voorschotelde.

Kon de minister zich een gesprek uit 2007 herinneren (destijds was hij staatssecretaris van Buitenlandse Zaken) met de Amerikaanse ambassadeur in Nederland? Daarin zei Timmermans volgens de Amerikaanse verslaglegging zich ‘niet voor te kunnen stellen dat we een ander toestel zouden gaan kopen dan de JSF’. Een licht hakkelende Timmermans erkent dit gezegd te hebben, maar dat moeten we uiteraard in de juiste context zien.

Dan een tweede fragment, uit hetzelfde gesprek van meer dan zes jaar terug: kan de excellentie zich herinneren dat hij heeft gezegd dat de Nederland ‘beyond the point of no return’ is voor wat betreft de aanschaf van de JSF?

Enfin, bekijkt u zijn reactie zelf vanaf 13.05 minuten:

Meer leuke content? Like ons op Facebook