Voorzitter Anouchka van Miltenburg heeft meer ruggegraat dan meeste Tweede Kamerleden

Anouchka van Miltenburg, de gekozen voorzitter van de Tweede Kamer, blijft zitten waar ze zit. Dat vertelde ze dit weekend in de radio-uitzending De Overnachting.

Ze moest wel met iets komen, want uit het kippenhok dat ons parlement is presenteerde de Volkskrant eind vorig jaar uit anonieme bronnen een beeld waaruit je niet anders kon concluderen dan dat haar positie onhoudbaar is geworden. Maar, zoals gezegd: het waren anonieme bronnen, en de media doen mij veel te vaak romantisch over die status. Anoniem moet je willen zijn als je leven gevaar loopt of als er staatsgeheimen in het geding zijn. In die orde van grootte. In het geval van Van Miltenburg ging het om het soort roddel en achterklap waarvoor je vroeger op het schoolplein gewoon een pak slaag kreeg. Achterbaks gedoe. Het zegt ook iets over de hijgerigheid van de Volkskrant-journalisten die het stuk brachten alsof ze een enorme scoop hadden.

In her face
In welk bedrijf, welke instelling of welke organisatie dan ook: als het anoniem kan en mag, vind je er altijd wel mensen die even willen leeglopen over een collega. In een ideale wereld zou dat juist in de Tweede Kamer, met een veronderstelde voorbeeldfunctie, anders moeten zijn.

Van Miltenburg heeft nu gesprekken aangekondigd met de fractievoorzitters. Eén op één. Allemaal krijgen ze de gelegenheid om het in her face te vertellen, wat er niet deugt.

En weer doet de Volkskrant het. Vandaag worden individuele fractievoorzitters anomiem geciteerd. “Ze legt nu de bal bij ons” en “Ze durft ons niet met zijn twaalven bij elkaar te zetten, ze doet het bilateraal.”

Ik heb geen idee of Van Miltenburg een goede voorzitter is. Het lijkt me dat je je alleen maar kunt kwalificeren voor het voorzitterschap van de Tweede Kamer als je gediplomeerd kleuterjuf bent én aantoonbaar jaren hebt overleefd in een slangenkuil.

Prooi wordt jager
Het zal toch niet zo zijn dat fractievoorzitters in de Tweede Kamer zich individueel minder of zelfs anders durven te uiten dan gezamenlijk? Kunnen ze alleen eerlijk zijn als ze zich achter elkaar kunnen verschuilen?

Anouchka van Miltenburg gaat nu twaalf gesprekken aan. Daarmee toont ze moed, en het is de enige manier. Want na al dat anonieme gekleuter is de Tweede Kamer als geheel met helemaal niets gekomen. De prooi wordt nu de jager. Dat krijg je ervan als je op je handen blijft zitten.

Meer leuke content? Like ons op Facebook