We hebben een sprookje nodig om in te geloven

Ik heb heimwee naar een stad waar ik nooit ben geweest en die stad heet Triëst. Morgen zal ik de grote fout begaan om er heen te gaan, als het lot het toestaat. Ik ben uitgenodigd voor een literair festival. Ik voel mij al bij voorbaat melancholisch, met een vleugje Habsburgse berusting. Teleurstelling is gegarandeerd, zoals immer tijdens een mensenleven. In mijn fantasie is Triëst een vergeelde bladzijde van een verwaaid manuscript waarop gehunkerd wordt naar de tijd waarin manuscripten glorie boekstaafden en morgen zal ik zo goed als zeker voor de taak worden gesteld om in het reine te komen met het feit dat daar ook gewoon een winkelstraat blijkt te zijn waar de wattenschijfjes in de aanbieding zijn.